عشق به جهاد 1

به روایت از ن. م برهانی : (شهید حاج حسین اسماعیل آبادی در هر جای جبهه که بوجود وی نیاز بود) اعلام آمادگی می کرد و سرا پا آماده خدمت بود . او برای جهاد آماده بود و برایش محل و مکان فرقی نمی کرد و شاید پر خطر ترین جای را انتخاب می کرد . در عملیات والفجر 8 بعد از اینکه 3 روز از عملیات گذشته بود و در زیر شدید ترین پاتک های دشمن حسابی خسته شده بود یم ، برای استراحت به خط دوم انتقال دادند . نزدیک غروب بود که برای جلو گیری از نفوذ دشمن تعداد یک عده آر پی چی زن داوطلب خواستند . خستگی رغبت را کم کرده بود . حاجی بلند شد . من و شهید بزرگوار احمد رضا کلاته میمری کمک آر پی چی حاجی بودیم ما هم حرکت کردیم . سپس یکی یکی به حاجی ملحق شدند . دسته آر پی چی زن ها تشکیل شد و مجددأ به طرف خط مقدم حرکت کردیم . شب را جلو تر از نیروهای خودی و در سنگر های خودی گذراندیم . صبح الطلوع آتش بسیار شدیدی بر سر ما ریخت . دشمن هم چنان در باز پس گیری منطقه را داشت . اما با مقاومت نیروهای اسلام مأیوس شده عقب نشینی کرد . خلاصه اینکه روز بسیار سختی بود بخصوص اینکه تقریبأ ما چهار روز پاتک بسیار شدیدی را تحمل کرده بودیم . با این همه حاجی ذره ای غمگین افسرده نبود . او عاشق خدمت بود و خدمت برای خدا پشیمانی و ناراحتی نداشت .