تشييع جنازه

بعد از اینکه جنازة پدرم را در سردخانه رؤیت و از شهادتش اطمینان حاصل کردیم، به اتفاق اقوام و جمعی از برادران سپاه پیکر ایشان را جهت تشییع و خاکسپاری به بهشت رضا ـ مکانی که آنجا را خانة خود می دانست و بیشتر موقعها به ما می گفت بچه ها اینجا خانة من است ـ بردیم. یادم می آید زمانی که جنازة ایشان را می خواستند به خاک بسپارند من آنقدر ناراحت و پریشان بودم و نمی توانستم بپذیرم که پدرم را برای همیشه از دست داده ام. در حالی که به حاضرین نگاه می کردم و اشک می ریختم این جملات را با صدای بغض گرفته تکرار می کردم: پدرجان خوشحال شدی. دیگر راحت شدی؟ راضی شدی از اینکه شهید شدی؟ دیگر آمدی خانة خودت.