تقيد در حضور در مزار شهدا

راوی معصومه سلامی: هر وقت به بهشت رضا می رفتیم، نمی شد که سر قبر شهید کاوه نرود. معمولاً هر هفته بچه ها را برمی داشت و به بهشت رضا می رفت. آنجا که می رفتیم، می گفت: اگر زمان شهادت نصیبم شد، دوست ندارم قبرم را آن طور که با تشکیلات درست نمایید. آن طرف قبر شهید علیپور، قبری را با سنگ کاری زیبا درست می کنیم. محمد گفت: من راضی نیستم، اصلاً راضی نیستم. بهشت رضا بیایید و یک دانه خرما بدهید. اگر واقعاً خیلی دلتان می سوزد و می خواهید برای من خیرات کنید، بروید و دنبال خانواده ای که واقعاً محتاج است، بگردید. ببینید کدام خانواده، نان شبش را ندارد، بروید به آن خانواده کمک کنید. نیایید مثلاً در یک مجلس شام بدهید، همان را که می خواهید بدهید تا اقوام بخورند، بروید دنبال یک نفر که محتاج به نان شب است و شب با شکم گرسنه می خوابد، بگردید و به او کمک کنید. دوست دارم، سنگ قبر من ساده و غریبانه باشد، نمی خواهم این طور تشکیلات برای من درست کنید. واقعاً همان پولی را که می خواهید برای قبر من خرج کنید، به افرادی بدهید که واقعاً احتیاج دارند، مثلاً خانواده ای که می خواهد دخترش را عروس کند ولی وضع مالی اش مناسب نیست. می توانید برایش وسایل و لوازم مقدماتی زندگی را فراهم کنید. اگر این کار را کردید، من از اینکه بیایید روی قبرم را درست کنید خوشحالترم.