عشق شهادت

راوی امیر رحمانی : یادم نمی رود در واحد تخریب یک دفترچه ی کتاب مانندی تهیه کرده بودیم در هر صفحه ای عکس شهدا را به همراه نام و نام خانوادگی، محل شهادت، محل سکونت، تاریخ شهادت و نحوه شهادت شان را می نوشتیم. بخاطر این که شهدای تخریب برای نیروهایی که بعداً وارد این مجموعه می شدند آشنا شوند اثر ماندگاری از شهدای تخریب داشته باشیم که هر وقت دلمون تنگ شد یا ،یاد شهداء کردیم به آن دفتر مراجعه کنیم. یادم است که میرزایی یکی و دو بار می آمد و از ما این دفتر را درخواست می کرد و می نشست دونه دونه این عکس ها را نگاه می کرد و اشک توی چشمانش جمع می شد و آه می کشید و غصه ی فراق یاران قدیمیش را می خورد و از آنها صحبت می کرد و حالی پیدا می کرد با یاد شهداء. شاید ساعتی می نشست و با این دفتر و تصاویر و اسامی شهداء حال می کر. عاشقی میکرد. صفا می کرد و اشک می ریخت و آه می کشیدو سوز و گدازی داشت که از قافله شهداء عقب مانده است.