اخلاص عمل

راوی اکبر نجاتی : خاطره دیگری که بنده از زیان خود شهید دارم. ایشان در عملیات رمضان مسئول تخریب تیپ 21 امام رضا (علیه السلام) بوده و آنجا وارد عمل می شوند و عملیات به جهتی که از توفیقی برخوردار نبوده مجبور می شوند در نزدیک صبح برگردند و تعدادی از پیکر مطهر شهدا را که در منطقه جا مانده بود به عقب انتقال می دهند و یکی از شهدا برادر خودش است که پیکر او را روی شانه اش می گذارد و یک ده متر، بیست متری به عقب می آورد، دوباره شهید را می گذارد و یک شهید دیگر را برمی دارد و با خودش به عقب منتقل می کند هر چه بچه ها اصرار می کنند که برادرت را بیاور می گوید: نه فرقی نمی کند داداش من با شهدای دیگر چه فرقی می کند قبول نمی کند و شهید دیگری را انتقال می دهد. تا وقتی که شهید دیگر مانده بود اجازه نداده بود که برادر ایشان را به عقب منتقل کنند. البته این نبود که همة شهدا را بیاورند برادر خودش را نگذارند که بیاورند. به جهت اخلاص شهید بود که نمی خواست که او شهیدی که خودش دارد می آورد عقب برادر خودش باشد. واقعاً شهید میرزایی هم از اخلاصش بود که برادر خودش را گذاشت زیرا اعتقاد داشت که کار را باید برای خدا انجام داد و احتمال می داد در این عمل محبت برادری سبب این عمل بشود لذا پیکر را جا گذاشت. می گفت: مادرم هم خبر نداشت که داداش خودم را گذاشتم یک شهید دیگر را آوردم. نگذاشتم به گوششان برسد و این خاطره ای بود که از زبان خود شهید شنیدم.