عدالت

"بیست سانتى متر از زمین خدا" دو ماه قبل از جبهه آخر یک روز به من گفت من یک کارى کرده‏ام که فکر مى‏کنم خدا مرا نبخشد و نزد او شرمنده باشم پرسیدم چه کترى گفت رضت را بغل کن تا سر مزار شهداء برویم و به شما بگویم رفتیم و سر مزار برادرش شهید رضا نشستیم ایشان گفت من کنار قبر برادرم به اندازه یک قدم جاى قبر براى خودم انتخاب کردم ولى بعد شیظان مرا وسوسه کرد و گفت شاید جا براى نشستن بر سر مزارم نباشد به همین دلیل 20 سانتى متر از زمین خدا بیش از آنچه حقم بود گرفتم آیا خدا مرا مى‏بخشد زیرا که من در دنیا براى اسایشو راحتى شما خانه‏اى نساخته‏ام ولى براى خودم در فکر ساختن خانه شده‏ام چگونه من به شما گفتم که هیچ چیز جز همین کفش‏ها و لباسهاى کهنه تنم ندارم من به گریه افتادم و گفتم از کجا معلوم که شهید بشوى گفت اگر شایسته باشم چنین خواهد شد ولى اگر نباشم هرگز شهید نخواهم شد.