امدادهاي غيبي

راوی سید جعفر رضوی سطوتی: حاج محمد طاهری نقل می کرد: (( در عملیات خیبر به دلایلی قرار شد نیروها را به عقب انتقال دهیم. از منطقه عملیاتی تا محل استقرار قبلی نیروهای خودی فاصله زیادی بود و این فاصله را با قایق از داخل هور آمده بودیم. شب قبل نیروها پیشروی کرده بودند و چون آشنایی چندانی با محور عملیات نداشتند، بعضاً مسیر را اشتباه رفته و در دید مستقیم دشمن قرار گرفته بودند و این باعث شد تلفات زیادی داشته باشیم. من به لحاظ مطالعاتی که قبل از عملیات از منطقه داشتم، بر منطقه مسلط بودم و علی رغم آتش شدید دشمن با توکل به خدا نیروها را به طرف اسکله هدایت و آنها را به عقبه انتقال می دادم. زمانی که شروع به کار کردم، احساس نمودم هاله ای از من حفاظت می کند، تیر و ترکش به بدنم اصابت می کرد ولی اثری نداشت و فرو نمی رفت و به زمین می افتاد. یقین داشتم که عنایت خداوند و به خاطر کاری که انجام می دهم، این تیر و ترکشهای گداخته بر بدن من تأثیری ندارد. تا نزدیکیهای ظهر این کار را ادامه می دادم ولی در آن آتش شدید کوچکترین آسیبی ندیدم. وقتی مطمئن شدم تمام نیروها به عقب منتقل شدند، آمدم تا به عقب بروم. با خود گفتم: الحمدا... که همه آمدند، آتش خیلی زیاد است، چند لحظه ای را پشت آن خاکریز بروم و از آتش در امان باشم و استراحتی بکنم. به محض اینکه به خاکریز رسیدم و آنجا نشستم، تیری به دستم اصابت کرد و سوزش و درد بسیاری به همراه داشت. همان لحظه احساس کردم به خاطر غفلت و ناشکری، خداوند به من فهماند که آیا این خاکریز از صبح تا به حال در میان این دریای آتش تو را حفظ کرده بود که حالا به آن پناه برده ای. آنجا متوجه شدم که به خاطر این عملم تنبیه شدم. همانجا توبه کردم و به اشتباه و غفلتم پی بردم )). حاج محمد طاهری که بعد از معالجه دستش بهبودی نسبی یافت و در عملیات بدر حضور پیدا کرد و در آن عملیات به فیض شهادت نائل گردید.