بدون عنوان

علی همیشه در نماز جماعت شرکت می کرد، تقوی الهی او نسبت به سایر اعضای خانواده بیشتر بود. در کارهای خیر شرکت می کرد. او از میان اعضاء خانواده پول جمع می کرد و به افراد نیازمند می داد، به او در جبهه گفتم خیلی نورانی شده ای نکند شهید بشوی او از ته دل دستها را بلند کرد و گفت: ان شاء الله. او کارهایی که کسی از او تعریف کند بسیار گریزان بود . رفتارش مهربان بود او هرگز کاری نمی کرد که کسی از او ناراخت باشد و اگر بین خواهران و برادران دلخوری پیش می آمد سعی می کرد به هر نحوی شده اختلاف را حل کند و با هر کس به میزان ظرفیت او برخورد می کرد. او همیشه فرمایش حضرت ابا عبدالله را می گفت که مرگ با عزت بهتر است از زندگی با ذلّت . جبهه رفتن را یک وظیفه شرعی می دانست و می گفت نباید بگذاریم پرچم پرافتخار شهید بر زمین بیفتد و با همین دلیل با اصرار فراوان و با اشک هایی که از سر شوق می ریخت مادر و پدر را راضی می کرد تا به جبهه برود. او سفارش می کرد به نماز اول وقت، قرآن، و شرکت فعال در عرصة فعالیتهای انقلاب .