حرمت والدین 1

به روایت از هما رضایی : روزی نادر نزد من آمد و گفت: مادرجان: من شما را خیلی دوست دارم و برایم عزیز هستی و دوری ات واقعاً برایم سخت است اما کنون زمان جنگ است و من وظیفة خودم می دانم برای دفاع از میهن و ناموس و شرفم به جبهه بروم. قبل از رفتنم آمدم اول از شما حلالیت بطلبم و کسب اجازه کنم. من به او گفتم: پسرم درست است که شما فرزند من هستی اما در ؟؟/ اول بندة خدا هستی و اجازه و اختیار همة ما نزد خداوند است و اگر صلاح در اینست که بروی من مانع به جبهه رفتنت نمی شوم برو خدا پشت و پناهت. اگر من بگویم نرو که یک وقت برای تو اتفاقی نیافتد ممکن است هزار ؟؟/ در جاهای دیگر برای تو بیافتد. پس زندگی هر کس در دست خداست و او صلاح کار هر کس را می داند.