حالات معنوي قبل از شهادت

راوی سعید رئوف : ایشان قبل از اینکه مانورش را شروع بکند به گفتن یک جملة جملة کوتاهی از حضرت زهرا (س ) می پرداخت و به پهلوی شکسته و به صورت سیلی خوردة حضرت زهرا ( س ) قسم داد . در آن جلسه حالت بسیار عجیبی داشت . دیدم یک دفعه بلافاصله شروع به شرح دادن کرد و اصلاً حواسش نبود و به نقشه ای که به اصطلاح با آن آنتن مخصوص که دستش بود روی نقشه داشت می کشید . اصلاً حواصش نبود که کجا را نشان می داد و فقط و فقط تأکیدش بر این بود که با ذکر این مطلب زودتر بنشینید و وقت جمع را نگیرید . یکی دو بار هم این را گفت که من وقت شما را می گیریم ولی با آنتن نشان می داد و می گفت در این منطقه مثلاً ما عملیات می کنیم ، اصلاً متوجه این نبود که کجا را نشان می دهد . بعد که گاهی اشاره کردند به او که آقای برونسی حالا منطقه خودت را توجیه کن و توضیح بده ، ایشان بلافاصله موضع گرفت و گفت : برادر رحیم من این روضه ای را که اول خواندم چون شما سید هستید به جدت قسمت دادم که از شما دیگر توقعی ندارم پشت بی سیم به من بگوئید بمانید عقب . فرمانده لشگر جای خود ،فرمانده عملیات ، فرمانده قرارگاه جای خود شما که بعنوان فرمانده در بین جمع ما حاضر شوید ، از من نخواهید که دیگر از خط مقدم که با بچه ها گرفته ایم بیائیم عقب هر شرایطی که برای ما بوجود آمد دیگر مثل خیبر نشود که به ما اعلام کنند ، بیائید منطقه را ترک کنید . من خواهشم این است که واقعاً کاری بکنید که دیگر ، در این عملیات عقب نشینی نکنیم و همین را هم ثابت کردند ایشان . در عملیات بدر از گوشهای این شهید خون می چکید . از بس آر پی چی زده بود به راحتی حاضر شده بود که جانش را در طبق اخلاص قرار دهد . با اینکه مجروح شده بود . برادران هم سفارش می کردند که شما مجروح شده اید بیائید عقب ولی ولی به هیچ عنوان خودش نمی تواست داخل بی سیم صحبت بکند چون نه صدا را می شنید و نه می توانست پیام بدهد . صدایش گرفته بود و فقط می گفت وضع ما خوب است و ما پدرشان را در می آوریم و شعارهای حماسی می داد . پشت بی سیم در خواست می کرد که شما منتظر باشید و ببینید که ما چطوری با این دشمن می جنگیم و چطوری به زمینش می زنیم . بارها و بارها در همان خط ، شاید سه بار ایشان جراحت بر می داد ولی حاضر به آمدن به عقب نیست و طوری شد که جنازه این بزرگوار در همین منطقه به عنوان مفقود الجسد ماند روحش شاد و راهش پر رهرو انشاء الله