اعتقاد به ولایت 1

قبل از عملیات بیت المقدس بود که ما خطی داشتیم که از خط مقدم هم جلوتر بود .و همه به عنوان خط کمین ازآن در شبها استفاده می کردیم . یکی از شبهایی که علی حافظیان فر به عنوان فرمانده ی دسته -ی ما بود ، قرار بودکه شب در این خط حضور پیدا کنیم .و به عنوان مانعی درمقابل دشمن قرار بگیریم. به محض اینکه گروه 15 نفری ما از خط عبور کرد.دشمن متوجه حضور ما در خط شد .و به وسیله ی کاتیوشا و توپخانه و خمپاره آتش سنگینی بر سر ما ریختند. اولین مطلبی که نشان از شجاعت برادر علی حافظیان فر داشت .این بود .زمانیکه با این مسئله روبرو شد گفت : برادران توجه کنید که 700 ،800 متر تا سنگرها فاصله داریم .در این راه اگر قرار باشد بخوابیم یا توقف کنیم ، حتماً خسارت می بینیم. بنابراین بهترین کار این است که این مسیر را بدویم ایشان خودش درجلوی برادران می دوید وما هم به دنبال ایشان می دویدیم، و این در صورتی بودکه گلوله های رسام دشمن که کاملاً در شب مشخص بود از مقابل به سمت ما می آمد، وماهم همراه علی آقا به سمت خطی که قرار بود شب را درآنجا باشیم می دویدیم . الحمدا… در آن شب خداوند با ما همراه بود و هیچگونه خسارتی به نیروهای ما وارد نشد .ولی صبح که قرار بود به عقبه برگردیم ، از آنجاییکه دشمن آتش زیادی بر سر ما می ریخت .مسیر بازگشت که می خواستیم برگردیم عوض شد ، ومن متوجه شدم که راه را گم کرده ایم .و وقتی که متوجه شدیم ، دیدیم در مسیری که حرکت می کنیم اطراف ما میدان مین است ، بنابراین به برادرحافظیان فر که فرمانده ما بود گفتیم : علی آقا ، اینجا که میدان مین است . ما را کجا می خواهی ببری ؟ که برادر علی گفت : ""توکل بر خدا شما هیچ نگوئید و به دنبال من بیائید"" برادرحافظیان فر با یک توقف 5 دقیقه ای در اطراف یک دوری زد و راه را پیدا کرد .و به دنبال ما آمد و ما آن شب هر طوری که بود وظیفه ی خود را انجام دادیم ، و به سلامت به خط اصلی برگشتیم ، وما تمام این مسائل را به شهامت و شجاعت برادر علی حافظیان فر مدیون هستیم .