عشق شهادت؛

محمدولی آخوندی: یکدفعه که من عازم جبهه بودم تشییع جنازة شهید رحیمی بود . متوجّه شدم که محمّدجواد گریه می کند . با ایشان خداحافظی کردم . تصوّر من این بود که شاید گریه اش به خاطر جبهه رفتن من است . محمّدجواد بلند شد و صورت مرا بوسید و آیه الکرسی را در گوشم خواند و گفت : خدا یارتان باد . برادر عزیزم می بینی که دوست و همرزمم که با او در یک گردان بودیم لیاقت پیدا کرد و این جهان خاکی را ترک کرد و رفت . امّا من از عقب مانده ها هستم و در بیرجند در نعمات خداوند که قدر آنها را نمی دانیم غرق شده ایم . از خداوند می خواهم که ما را از بازماندگان قرار ندهد و ما را هم به این لیاقت برساند .