زيرکي و هوشمندي

راوی جواد واحدیان: بنده یادم می آید در ستاد منطقه 3 به علت ضرورت، مسئلة استراحت و رفتن به منزل اصلاً مطرح نبود و اوج کار از سر شب هنگام نماز شروع می شد و تا صبح ادامه داشت. هم انقلاب و هم بسیج نیاز داشت و جوانان شیفته و عاشق بسیج بودند. آنها شب هنگام که از کار روزانه فارغ می شدند در واقع خودشان را وقف کار بسیج می کردند و به نواحی می آمدند. ما هم در ستاد منطقه بودیم و خدمت می کردیم که یک روز دیدیم چند نفر از جوانان که ظاهر آراسته ای داشتند به ستاد منطقه (دفتر جذب) مراجعه کردند و گفتند: ما قبلاً محصل بودیم و حالا ترک تحصیل کرده ایم و دوست داریم تمام وقت در خدمت بسیج باشیم. ضوابط اولیة کار در ارتباط با پذیرش این چند نفر به عمل آمد اما نه به طور صددرصد و ما قبول این آقایان را موکول کردیم به نظریة برادر عباس ولی نژاد که ببینیم ایشان چه دستوری می دهند و باید عمل شود. عصر همان روز مجدداً آن افراد مراجعه کردند و ما خدمت برادر عباس ولی نژاد رسیدیم و گفتیم: این آقایان از اعضای بسیج فلان پایگاه هستند و حالا تقاضای فعالیت در ستاد منطقه را دارند، خیلی خوب است که از اینها استفاده کنیم. بنده خودم مایل بودم که این آقایان بیایند و فعالیت کنند، اما دیدیم برادر عباس ولی نژاد با این مسئله خیلی سرد برخورد کردند و قضیه را به ده روز بعد موکول کردند! علت را جویا شدیم و ایشان در جواب سؤال ما گفتند: حالا مقداری صبر کنید تا تحقیق کنیم، اگر ضرورت بود، از وجود اینها استفاده می کنیم. مجدداً ما جویا شدیم که عباس چرا اینها را جذب نمی کنی؟! اینها وسیله و امکانات دارند.( با توجه به اینکه بسیج در ابتدا با امکانات کم و فعالیت خیلی گسترده شروع به فعالیت کرده بود، حتی همین منطقه 3 از مناطق فعال و گستردة سطح شهر بود که حوزة استحفاظی وسیعی داشت.) بعد از دو هفته ما متوجه شدیم که این آقایان سعی داشتند خودشان را در محیط مقدس بسیج جا بزنند در حالی که از افراد سرکردة منافقین بودند! اینها می خواستند به طریقی خودشان را در تشکیلات جا دهند و چه نظرات سوئی داشتند! این مورد را برادر عباس ولی نژاد در همان روز اول و با همان نگاه اول این افراد را شناخته بود! ایشان بعدها به ما گفت: شما متوجه قضیه نبودید و اینها اینطور افرادی بودند.