نوافل و نماز شب

به روایت از حسین دلیری : شبی از شبهای ماه مبارک رمضان بود که از مرخصی آمده بود و سحر برای خوردن سحری بیدار شدم دیدم غلامرضا مشغول خواندن نماز شب می باشد. یک طالبی پدر و مادرم قسمت کرده بودند و خوردیم مقدار برای او کنار گذاشته بودم که بعد از نماز بخورد ولی که من که سهم خود را خورده بودم و هنوز دلم طالبی می خواست با خودم گفتم اگر برادرم سهم طالبی خود را به من بدهد چقدر خوب است. وقتی که ایشان نمازش تمام شد پدرم تعارف کرد که سهم طالبیش را بخورد. اما او گفت: من نمی خواهم. به حسین بدهید تا بخورد. گفتم: چرا نمی خوری؟ گفت: این غذاهای دنیا به درد نمی خورد خدا از میوه های بهشتی قسمت کند.