تواضع و فروتني

راوی سید محمد حسینی : یادم هست ما داخل سنگر که بودیم ، من به همراه خادم الشریعه ، شهید چراغچی و یک بی سیم چی به نام موسوی از مشهد بودیم که الان هم من از ایشان اطلاعی ندارم . آن موقع راننده ای بنام آقای کوهی بود . آقای محمدیان نامی بود که ما به او دکتر چمران می گفتیم . قیافه اش خیلی شبیه به دکتر چمران بود . پنج شش نفری داخل سنگر بودند ، موقع نماز که می شد وضو که می گرفتند نماز را فرادا نمی خواندند . شهید چراغچی همیشه خادم را به قول معروف جلو می انداخت و می گفت : شما باید بالاخره نماز را شروع کنید ، تا ما به شما اقتدا کنیم . شهید خادم الشریعه طفره می رفت و می خواست که این مسئولیت را قبول نکند . خادم الشریعه می گفت : چه جوری می شود که شما مسئولیت این طرفی را قبول کردی ولی مسئولیت آن طرفی را قبول نمی کنی . فرقی نمی کند هر دو تا باهم است . باید آن مسئولیت را قبول کنی . به هر صورت معمولاً این طوری بود که نمازهایی که بچه ها در آنجا می خواندند، خادم الشریعه پیشنماز بود.