ناظر و شاهد بودن شهید بر امور

به روایت از مریم میرزائی : یک بار نوه ام ( فرزند شهید ) مریض شد . برای معالجه نوه ام را به مشهد بردم . چشمهایم از ناراحتی از نور افتاده بود و جایی را خوب نمی دیدم . حرم امام رضا (ع) شلوغ بود . آرزو داشتم که حرم خلوت شود و زیارت کنم .خودم و نوه ام را به ضریح امام (ع) بستم . شب خواب دیدم حرم امام خلوت شده . وضو گرفتم و سریع به طرف حرم رفتم دیدم فرزند شهیدم جلو درب ایستاده می گوید : نباید به حرم امام بیایی. گفتم : چرا ؟ گفت : چون تو زمانی که فرزند مرا به بیمارستان بردی ناراحت شدی و خودت به زمین زدی . گفت : اگر توبه کنی تو را راه می دهم . من توبه کردم و مرا به دور حرم طواف داد و گفت : چشمت و فرزندم هر دو خوب خواهد شد .ناراحت نباش .فرزندم نمی میرد . حتما خوب می شود .ناراحت نباش . یادم هست که مرا تا مسافرخانه رساند و وقتی بیدار شدم چشمهایم خوب شده و از آن وقت اعتقادم به نظام به رهبرم و به شهادت چند برابر شده است .