حالات معنوي خاص

راوی مهدی آبادی: در عمیلات محوری که ایشان انجام دادند حدود 12 شهیددر معبر جا مانده بود و نتوانسته بودند آنها را بیاورند. همه ی این عزیزان از بیرجند اعزام شده بودند. از میان آنها سه نفر شناسایی نشده بود. برای شناسایی این عزیزان من در خدمت ایشان ماموریت یافتم که به معبر برویم و آنها را شناسایی کنیم. ایشان وقتی جنازه ها را دیدند در همان نقطه نشستند. دستش را به کمرش گرفت .برایم این منظره غیر منتظره بود. مدتها نشست و زار زار گریه کرد. انگار که کمرش شکست. زمانی هم که برخاست تا مدتی خمیده راه رفت. به جرأت می توانم بگویم تا بحال این چنین صحنه ای را از حاج آقا آهنی ندیده بودم. انصافاً خیلی ناراحت شده بودند. ایشان کسی بود که همیشه لَبش پر خنده بود اما آنروز آنقدر اشک ریخت. این صحنه برایم خیلی دردناک بود هم از آن جهت که 12 تن از نیروهای بیرجندی آنجا به شهادت رسیده بودند و هم این که حاج آقا آهنی را غمگین و افسرده دیدم. هر گاه آن زمان را بیاد می آورم بشدت بدنم می لرزد.