عشق به جهاد

راوی عبدالرضا عیار: علیرضا از ابتدای جنگ تحمیلی در آرزو رفتن به جبهه بود ولی چون درآن موقع سیل داوطلبان جبهه را پر کرده بود از اعزام وی خودداری شد و او تصور می کرد که شاید لیاقت شهادت را هنوز نیافته است. به همین منظور در اتاقی که محل خفتن و آسایش او بود از شدت ناراحتی مدام سرش را به در و دیوار می کوبید . تا زمانی که با در خواست او موافقت شد در آن مقطع از شدت خوشحالی تمام دیوارها و پنجره ها را می بوسید و تک تک سپاهیان را در آغوش گرفت و خدا را سپاس گفت و شاهد این مدعا تمام افراد سپاه در آن زمان بودند، بویژه آقای رشید فرمانده ی سپاه وقت.