گردان 104

سرتیپ دوم باز نشسته امیر «روح ا... سروری» از همرزمان شهید است. او درباره «فرامرز عباسی» می گوید: من و «فرامرز» در رکن دوم ارتش خدمت می کردیم و او بدون اغراق از ورزیده ترین و مثبت ترین افسرانی بود که در آن زمان در ستاد لشگر داشتیم. با حرکت لشگر 77 به جنوب برای پاکسازی شرق کارون به دلایلی ایشان از رکن 3 منفک شد وسرپرست گردان 104 شد.این واحد در حساسترین منطقه یعنی فیاضیه مستقر و مشغول هدایت یگان خود در خط بود. تا دو ماه هر چند روزی یک بار ما برای بازدید از مناطق خدمت ایشان هم می رفتیم، و در این دیدارها دقت و وظیفه شناسی شهید قابل توجه بود.وی در ادامه می گوید: من سه روز قبل از شهادتش او را دیدم به یاد دارم برای یک مرخصی چند روزه می خواستم به مشهد بیایم، به فرامرز گفتم اگر در مشهد کاری داری انجام دهم ایشان یک نامه دادند که برای خانواده شان در مشهد ببرم.به مشهد که رسیدم با خانمم به خانه ایشان رفتیم و نامه را تحویل دادیم وقتی می خواستیم خداحافظی کنیم دختر کوچولویش ما را ول نمی کرد و از ما می پرسید که بابام کی می آید و ...من گفتم که من می روم و ایشان می آید. وقتی به منطقه برگشتم قرار شد که ایشان پس از 48 ساعت با هواپیما به مشهد برود. زمانی که 8 صبح من در خدمت فرمانده لشگر به منطقه رفتیم به اولین پاسگاه که رسیدیم متوجه شدیم ایشان لحظاتی قبل با شلیک خمپاره دشمن در منطقه فیاضیه هنگام رتق و فتق امور در خط به شهادت رسیده است و این خاطره برای من بسیار غم انگیز است.امیر سروری که خود از فرماندهان به نام لشگر 77 است، در ادامه از خصوصیات اخلاقی شهید می گوید: شهید فرامرز عباسی انسان بسیار والایی بود. او برابر منطق ارتش با سربازان و افسران برخورد می کرد در ظاهر محکم و در عین حال به شدت انسان و علاقمند به سربازان بود. هر ماموریتی که به ایشان ابلاغ می شد مشکلی را مطرح نمی کرد و در هر شرایطی فرمان فرمانده اش را اطاعت می کرد.فرامرز عباسی از قهرمانان تیراندازی ارتش بود که در مسابقات بین المللی ارتش های جهان شرکت می کرد. و این یک افتخار برای ارتش ایران بود. شهید افسر شجاعی بود و از نظر من مصداق کامل شعری بود که می گوید: صبر بسیار بباید پدر پیر فلک را - تا دگر مادر گیتی چو تو فرزند بزاید.