عشق شهادت

به روایت از مریم همدانی : «روزی رفتم بهشت رضا دیدم که برادری در مقابل عکس شهید محمد ابراهیمی ایستاده و در حال گریه کردن هستند. از ایشان پرسیدم چرا گریه می کنید؟ در جواب گفتند: من در جبهه سه ماه همسنگر بودم می گردم تا آدرسشان را پیدا کنم. چون ایشان از بنده با دوربین خودشان عکس گرفته اند و نیز من با ایشان خاطره دارم و هم اکنون می بینم که ایشان شهید شده اند. پرسیدم شما چه خصوصیاتی از این شهید به یاد دارید؟ گفتند: ما دوازده نفر بودیم که با هم همسنگر بودیم و یک پتو بیشتر نداشتیم. هر دوتایمان زیر آن می خوابیدیم یکبار در هنگام شب بیدار شدم دیدم که ایشان در بیرون سنگر در حال راه رفتن هستند و بسیار ناراحت و غمگین هستند. من گفتم به خاطر چه چیزی ناراحتی؟ به خاطر دوری از پدر و مادر ناراحت هستی. گفتند: نه. بخاطر اینکه، به جبهه آمدی ناراحتی؟ گفتند: نه. گفت: من بخاطر این ناراحتم که یازده نفر از دوستان عزیزم در جلوی چشمانم به شهادت رسیدند. ولی من لیاقت اینکه به شهادت برسم را نداشتم. و از خدای متعال می خواهم که مرا به میهمانی خود دعوت کند و مرا بپذیرد.»