آخرین وداع با خانواده

آخرین مرحله ای که من محمد را دیدم زمانی بود که ایشان برای آخرین بار به جبهه اعزام شدند. من دقیقاً به یاد دارم که به همراه پدر و مادرم به اتفاق محمد به راه آهن رفته بودیم. اتفاقاً آن روز راه آهن مشهد فوق العاده شلوغ بود و جمعیت زیادی برای بدرقه رزمنده ها به راه آهن آمده بودند. به حدی که من الان نمی توانم جمعیت آن زمان را تخمین بزنم چونکه آن زمان واقعاً انسانها به یکدیگر نزدیک بودند. هم از نظر فیزیکی و هم از نظر اعتقادی. ما خداحافظی مان را برای آخرین لحظات و پای قطار گذاشته بودیم ولی ازدحام جمعیت ما را از هم جدا کرد به نحوی که ما یک خداحافظی کلی با هم کردیم و از هم جدا شدیم. چونکه قطار هم داشت حرکت می کرد و جمعیت هم خیلی زیاد بود. خیلی طول می کشید که ایشان خودش را به واگن برساند. در کل محمد رفت و سوار قطار شد و من آنزمان به خاطر اینکه قدم کوتاه بود موفق نشدم که ایشان را در قطار ببینم اما بقیه محمد را از پشت شیشه قطار دیده بودند و این مسئله برای من یکی از غم انگیز ترین خاطره ها بود. به طوریکه هیچ زمان آن را فراموش نمی کنم چون نتوانسته بودم با ایشان یک خداحافظی کاملی را انجام دهم و از ایشان جدا بشوم.