مبارزه با ضد انقلاب و منافقين

راوی زهره پشوتن : به خاطر دارم اوایل انقلاب بود و اولین رای گیری بود که برادرم محسن پشوتن به عنوان فرد عادی از صبح ساعت شش جلوی درب مسجد محل ایستاده بود وقتی مادرم به او گفت: خوب بیا تو بایست. گفت: نه. می ترسم یک وقت ضد انقلابی ها بیایند و یک کاری بکنند. مامانم گفت خوب اگر زنده انقلابی ها هم بیایند به تو چکار دارند. محسن گفت: من یک نفرم نمی توانم جلویشان به ایستم اما اگر یک یا چند نفر دیگر هم مثل من توی کوچه بایستند و یک چوب بزرگ به قول خودمان چماق به دست بگیرند و احیانا اگر ضد انقلابی ها بیایند این چند نیرو را که ایستاده ببینند بر می گردند. مادرم پرسید این چیزها دیگر برای چیست؟ باز دوباره برادرم محسن گفت: اگر یک نفر خواست نظم صندوق های رای گیری را موقعی به هم بزند و یا حمله کند آماده باشیم و با آن مقابله کنیم. آن روز محسن تا آخرین لحظه ی رای گیری و حتی ساعت ها نیز گذشته بود جلوی درب مسجد ایستاده بود و وقتی به خانه آمد به قدری خسته بود که اصلا نه شامی خورد و یک سره رفت سرش را روی بالش گذاشت و خوابید.