خاطرات نحوه مجروحيت

راوی ناصر ظریف: گروهی متشکل از آقای منصوری جواد سالارزاده و محمد رضا مهدی زاده طوسی و تنی چند از نیروها برای شناسایی به داخل عمق خاک عراق ارتفاعات بوالفتح رفتند شرایط جوی خیلی نامساعد بود دو روز بعد ساعت سه بعد از ظهر دیدیم آقای منصوری در حالیکه لباسهایش خونی است به سردشت آمد آقای کاوه وضیعت را از آقای منصوری جویا شد . آقای منصوری گفت: تا آخرین ارتفاع منطقه که بوالفتح بود ،رفتیم تا اینکه به حدود 50 متری دشمن رسیدیم . در همین حین محمد رضا مهدی زاده طوسی از ما جدا شد و رفت تا زمین را برسی کند . مدتی که گذشت صدای رعد و برق و ساعقه زیاد شد به نحوی که ما هیچ حرکتی را متوجه نمی شدیم پس از مدتی دیدیم صدای خش خش می آید . خوب که دقت کردیم ،دیدیم مهدی زاده طوسی به صورت چهار د ست و پا می آید وقتی نزدیک تر شد ،دیدیم از پایش خون جاری است .پایش روی مین رفته بود.ایشان مرتب اشاره سکوت می کرد تا مبادا راهکار شناسایی شده لو برود . کار خدا بود که در موقع روی مین رفتن صدای رعد و برق آنقد رشدید بود که صدای انفجار را دشمن متوجه نشده بود . یک مقدار مهدی زاده را بچه ها ر وی دوش انداخته و به عقب آورده بودند ولی به علت کوهستانی و برفی بودن منطقه و تعداد کم نیروها ،مهدی زاده از آقای منصوری خواسته بود که ایشان را داخل شیاری پشت تکه سنگی بگذارند و بروند نیرو و امکانات بیاورند و ایشان را به عقب منتق کنند . به خاطر اینکه ایشان حد اقل از سرما حفظ شوند مهدی زاده را داخل کیسه خواب می گذارند و می روند . ساعت دو بعد از ظهر روز بعد یک گروه راه افتادیم تا خودمان را به ارتفاعات مورد نظر رسانده و تعدادی از نیروها را فرستادیم تا ایشان را پیداا کرده و بیاورند .نیروها بعد از ساعتی برگشتند که ما مهدی زاده را پیدا نکردیم دوباره به اتفاق یک گروه دیگر راه افتادیم و ایشان را پیدا کرده و آوردیم پیش بینی ما این بود که وقتی ایشان را پیدا کنیم ما را مورد باز خواست قرار می دهند که چرا دیر آمدید،اما وقتی با ایشان مواجه شدیم علی رغم ااینکه خون زیادی از ایشان رفته بود .یک لبخندی زد و گفت :فکر کردم دیگر نمی آیید و خودم را آماده می کردم که اگر نیامدید چکار کنم . این لبخند همه ما را امیدوار کرد .به هر شکلی بود مهدی زاده را روی برانکار گذاشته و به سردشت منتقل کردیم . از سردشت ایشان را بلافاصله با هلی کوپتر به ارومیه منتقل کردند .