شهادت

اما ساعت 15/9 شب هفتم تيرماه سال 1360 بود، از طبقه سوم آپارتماني كه 24 نماينده مجلس شوراي اسلامي در آن سكونت داشتند ناگهان ضجه و شيون همه فضا را گرفت، عده اي از پاسداران به سرعت آنجا را ترك و به سوي دفتر حزب جمهوري اسلامي شتافتند.
محمد فرزند شهيد نيز در آنجا با ايشان بود و ما همچنان تا صبح مضطرب و نگران بوديم تا اخبار صحيح برسد. اضطرابي همراه با توكل و رضا و تسليم به درگاه خداوند كريم، شبي به درازای يك عمر، شبي پر از دلهره و تشويش، تا اينكه سپيده دم مطلع گرديد و بعد از اذان صبح و ادای نماز به سرعت به طرف بيمارستان رفتيم. در آنجا ناگهان پاسداري به ما نزديك و تسليت گفت. گويي صبر و استقامت جاي همه چيز را گرفت، بلا درنگ گفتم: شهادت آرزوي هميشگي همسرم بود، گوارايش باد و اين بزرگترين افتخار من در زندگي است.
پيكر مطهر شهيد با اصرار عده اي ازبزرگان به خصوص نماينده محترم امام در مشهد با چند تن ديگر از يارانش به مشهد منتقل و در صحن آزادي در غرفه 5 با استقبال و تشييع كم سابقه مردم حق شناس شهيد پرور مشهد و شهرستان ها در جوار مرقد مولا و سرورش حضرت رضا سلام الله عليه به خاك سپرده شد. بعد از دفن از وصيت نامه او هم مشخص شد كه سفارش ايشان همين بوده كه در كنار تربت پاك و ملكوتي شهيد غريب مظلوم اهل بيت عصمت (ع) به خاك سپرده شود، و چه نيكو انتخاب مكان در زمان حيات و ممات