بدون عنوان

از زبان مادرشهید رئوفی فرد:
وقتی از او خواستم از فعالیتها و قهرمانیهایش تعریف کند ، در جواب می گفت : مادر من کسی نیستم . من کاری نمی کنم . کار بزرگ را بسیجیها انجام می دهند و ما باید از آنها درس تقوا و ایثار بیاموزیم. آخرین باری که به مرخصی آمد ، کم اشتها شده بود . ولی از کلمات و حرکاتش ، محبت می جوشید و سعی داشت ما را به نحوی بخنداند و خوشحال کند.
الان که به یاد آن روزها می افتم ، حس می کنم که او حالت روحانی داشت و چهره اش منور شده بود . بعدها فهمیدم که این حالت ، به خاطر آمادگی او برای پرواز به سوی خدا بود. شهید بزرگوار رئوفی فرد در بیشتر ماموریتها شرکت داشت و از این کار احساس خوشحالی می نمود. خودش می گفت : ای کاش می توانستم باری از دوش این مردم مسلمان بردارم.