او در شهر اصفهان به دنیا آمد. در شهری به قدمت تاریخ و به وسعت دایره فرهنگ، اواخر تابستان بود که پدر و مادرش صاحب دومین فرزند خود شدند. نام پدرش رحمت¬الله بود. یک کارمند ساده، با دستانی پر از محبت پدری و همتی بلند در راه سعادت فرزندانش، او نیز مانند هر پدری، آرزوهای بسیار برای فرزندان خود داشت. اولین سال¬های کودکی را در کنار پدر و در سایه¬ی لطف مادری پاکدامن و پرهیزگار گذراند، در همان دوران کودکی بود که به اتفاق خانواده¬اش به شهرضا عزیمت کرد و مانند دیگر بچه¬های شهرضا از کودکی با کار آشنا شد. بازی و بازیگوشی هم که جزء جدایی¬ناپذیر این سال¬ها برای همه¬ی کودکان است. سال¬های درس و مدرسه آغاز شد. «مجید»، سال¬های ابتدایی و راهنمایی را در همان شهر گذراند. در حالی که با حضور در محافل مذهبی و هیئت¬ها بخش اعظم اندیشه او صیقل داده می¬شد و پاکی و ایمان در وجودش نهادینه شد. حضور پدری از خاندان دین و دانش، زمینه را برای او مساعدتر می¬کرد و او با گذر زمان، بیشتر با مسائل دینی و مذهبی آشنا می¬شد و پایه¬های فکری خود را محکم کرد. در سال¬های آخر دوره¬ی متوسطه بود که به اتفاق خانواده¬ به اصفهان نقل مکان کرد و با شهرضا و تمام خاطرات کودکیش خدا حافظی کرد و قدم-هایش را برای کسب مدارج علمی محکم نمود. آشنایی با زندگی و افکار شهیدانی چون شهید آیت الله «مدنی»، شهید «هاشمی نژاد» و شهید «سیدعلی اندرزگو»، باعث ایجاد حس نوع دوستی و وطن¬پرستی در وجود او شده بود با اینکه زمان تحصیل او بود، زودتر از موعد مقرر به سربازی رفت. حالا دیگر مجید، مردی شده بود از تبار باران ، با هر کس گفتگو می¬کرد به دلیل داشتن روح متعالی و دلی مهربان بر قلب همه حکومت می¬کرد مهربانیش او را از همه فامیل متمایر کرده بود. از همان نوجوانی به داشتن مرجع تقلید اعتقاد داشت و مسائل فقهی را با عشق و علاقه دنبال می¬کرد و می¬آموخت. اولین بار که با مقرری سربازی¬اش وسیله¬ای خرید، از پدرش در مورد خمس و زکاتش سوال نمود. دوران خدمت مقدس نظام نیز با کسب تجربه¬های عالی و سازنده سپری شد اما تقدیر چه سرنوشتی برایش رقم زده بود؟ در واپسین روزهای خدمتش ما و همه¬ی فامیل انتظار شیرینی پایان خدمتش را داشتیم که در ساعت ۲۱:۳۰ مورخه ۲۳/۶/۱۳۷۲ در حال گشت زنی با دوست سربازش سعید علیمحمدی در اطراف رودخانه¬ی زاینده رود و کنار پل خواجو بود که شاهد مشاجره یک زوج جوان می¬شود که در نهایت فرد مؤنث به دلیل نامعلومی در رودخانه می¬افتد و سرباز وظیفه سعید علیمحمدی برای نجات وی خود را به داخل رودخانه می¬اندازد ولی خودش هم غرق می¬شود لذا مجید برای نجات هر دوی آنها به درون رودخانه شیرجه می¬زند تا آنان را نجات ¬دهد که متاسفانه او نیز در محاصره امواج قرار می¬گیرد و عاشقانه به دیدار معشوق نائل می¬گردد و به مهمانی خدا می¬رود. پیکر مطهر سعید علیمحمدی در تاریخ ۲۵/۶/۱۳۷۲ و پیکر مطهر مجید صالح پور در تاریخ ۲۹/۶/۱۳۷۲ کشف می گردد. تمام زندگی رؤیاست اما جواب حرف من اماست، اما تو رفتی با تمام خاطراتت پل خواجو هنوز آنجاست اما.