شهید در خانواده ای مذهبی و متعهد به دنیا آمد و زندگی سراسر شور و افتخار خود را در اصفهان شروع کرد. تحصیلاتش را تاپایان دوران متوسطه ادامه داد. اکبر ورزشکار باستانی بود. او که فرزند چهارم خانواده بود در دامان کسانی پرورش یافت که از شیفتگان و یاران راستین خاندان عصمت و طهارت بودند. علاقه مندی به مذهب فقه جعفری جزء لا ینفک زندگی آنان محسوب می شد. شهید در سال 1359 ازدواج نمود که حاصل آن چهار فرزند بود. وی به دلیل علاقه وافری که به ورزش باستانی داشت همواره از نظر قوای بدنی در سطح بالایی قرار داشت. با شدت گرفتن شعله¬های جنگ تحمیلی، شهید شرافت طی سالهای 1364 تا 1366در سنگر های دفاع حق علیه باطل حضور داشت. از روحیات بارز شهید می توان به مبارزه¬ی قاطع او با بی بند و باری، بد حجابی، مزاحمت، اعتیاد به مواد مخدر اشاره کرد. او ضمن مخالفت شدید با انجام چنین اعمالی سعی می نمود تا سرحد امکان با تذکر شفاهی به مرتکبین آن بسنده کند. اما در موارد ضروری برخوردهای قاطع تر نشان می داد. در برخوردهای اجتماعی با مردم بسیار متین و افتاده بود و به همه احترام می¬گذاشت. در سال 1367 شهید به عضویت رسمی کمیته انقلاب اسلامی اصفهان در آمد و در واحد مبارزه با منکرات مشغول به کار گردید. جدیت در کار و درایت و کاردانی شهید باعث شد تا به واحد مبارزه با مواد مخدر منتقل شود و در قسمت¬های مختلف مدیریت مبارزه با مواد مخدر استان اصفهان از جمله مسئولیت بازجویی، معاونت اطلاعات مبارزه با مواد مخدر اصفهان و ... انجام وظیفه نماید. پس از ادغام نیروهای سه گانه¬ی کمیته، ژاندارمری و شهربانی و تشکیل نیروی انتظامی و بنا به تصمیم فرماندهی ناحیه¬ی انتظامی اصفهان وی به عنوان فرماندهی منطقه ی انتظامی نائین برگزیده و مشغول به کار گردید. در یکی از روزهای تیرماه سال 1370 وی به همراه فرمانده یگان امداد استان اصفهان پاسدار «علمدار دهقان» و به منظور شناسایی منطقه سیاه کوه-یک معدن سنگ متروکه و قدیمی که محل بار انداز قاچاقچیان مواد مخدر و اشرار بوده است- با موتور سیکلت «ایژ» و یک ظرف بنزین، سه قمقمه ی آب و یک دوربین عکاسی و مقداری کنسرو عازم کویر شد. شهید شرافت و پاسدار علمدار دهقان حدود ظهر به معدن سیاه کوه می رسند. پس از استراحتی کوتاه به حرکت خود ادامه می دهند و پس از طی فاصله ای کوتاه به «تنگه¬ی سیاه»-جایی که چند سال پیش از آن تعدادی از برادران کمیته به دست اشرار و قاچاقچیان به شهادت رسیده بودند- می رسند. از آنجا به طرف کوه های «معراجی» که در سمت چپ سیاه کوه می باشند حرکت می¬کنند و پس از آن به منظور تجسس و شناسایی بیشتر و اینکه جاده¬ی مورد استفاده¬ی اشرار و قاچاقچیان به کدام جاده ی اصلی ارتباط پیدا می کند، در جاده ی پشت سیاه کوه که در میان کویری صاف قرار دارد به راهشان ادامه می دهند. راهی که در نهایت به نقطه¬ای منتهی می شود که امکان ادامه حرکت با موتور سیکلت نبوده است. به نحوی که زمین حالت پفکی داشته و موتور سیکلت قادر به حرکت در آن زمین نبود لذا پاسدار «دهقان» با طناب موتور را می¬کشیده و شهید شرافت موتور را به جلو هدایت می¬کند و پس از طی 500 متر به نقطه¬ای می¬رسند که موتور قادر به حرکت بوده تا اینکه از دور کوه¬های «اسماعیلیان» انارک نمایان می¬شود و آنان به سمت آن حرکت می¬کنند. ساعت 8 شب در حالی که بنزین موتور تمام شده بود و خستگی راه، آنان را مجبور به توقف می نماید. پس از نماز و در حالی که آب آشامیدنی آنها رو به اتمام بود و وی با استفاده از بیسیم دستی همراه خود، قصد تماس با مرکز نائین را می¬کند اما متوجه می¬شود که امکان برقراری ارتباط وجود ندارد. بیسیم را به نیروی همراه خود می¬سپارد تا او به بالای ارتفاعات رفته تا شاید بتواند با نائین تماس رادیویی برقرار کند. جدایی شهید شرافت با نیروی همراه خود از همین جا آغاز می گردد. پاسدار «دهقان» پس از دو ساعت پیاده روی موفق می شود خود را به بالای ارتفاعات برساند و با مرکز نائین تماس حاصل کند و به آنان اطلاع دهد که آنها در نزدیکی¬های انارک در کویر گم شده اند و هر چه زودتر برایشان کمک بفرستند. در نهایت با رسیدن نیروهای کمکی و هلیکوپتر در مرحله¬ی اول پاسدار «دهقان» در حالی که بیهوش بود پیدا و به مرکز اورژانس انارک انتقال می دهند. فردای آن روز نزدیک ظهر جنازه¬ی پاک و مطهر شهید شرافت را زیر آفتاب داغ و سوزان کویر پیدا می کنند. او تا آنجا که ممکن بود بخشی از وصیت خود را بر روی قمقمه ی آب می¬نویسد. جنازه ی شهید را به نائین و سپس به اصفهان انتقال می دهند و طی مراسم با شکوهی در گلزار شهدای اصفهان به خاک می سپارند.