از احمد خاطرات زیادی هست که زبان از گفتن آن ناتوان است. احمد پسرم از همان دوران کودکی فردی مهربان و زحمت کش بود از همان دوران علاقه ی زیادی به کار و فعالیت های علمی داشت. درس و مدرسه را که شروع کرد همزمان کمک خرج خانواده هم بود در قالیبافی کمک حال من بود تحصیلات خود را تا پنجم ابتدایی ادامه داد و سپس به کار کردن مشغول شد او به شغل لحاف دوزی علاقه داشت و همراه با کار، در فعالیت های اجتماعی دیگر هم شرکت می کرد عضو فعال بسیج و پایگاه بود در بین بچه هایم احمد نمونه بود به کار خیر دیگران را سفارش می¬کرد. عضو کتابخانه‌ی فرهنگ و ارشاد بود و در جلسات قرآن بانی خیر می شد. من به او می گفتم: «احمد با این درآمدی که شما دارید دیگر چرا بانی می شوید» می¬گفت: «باید الان من این کارها را بکنم تا بعد از من هم دیگران برای ما بکنند». تا اینکه دوران خدمت سربازی او فرا رسید. حتی در دوران سربازی هم مواقعی که به مرخصی می¬آمد به کار و فعالیت مشغول بود. چند ماهی دیگر از سربازی احمد نمانده بود گفتم: «احمد آرزو دارم دامادت کنم» گفت: «الان زود است» من خیلی آرزو داشتم پسرم را در لباس دامادی ببینم ولی عمرش وفا نکرد و عاقبت به آرزوی دیرینه¬اش رسید.