شهید منصور فخار در ۲۶ اسفند‌ماه ۱۳۵۰ در خانواده‌ای متدین و انقلابی، ساکن نجف‌آباد دیده به جهان گشود. چهارمین فرزند بود. کودکی را تحت تربیت پدر گذراند و از همان دوران با قرآن و اهل بیت مأنوس شد. هفت ساله بود که قدم به دبستان نهاد و تحصیلات خود را تا اواسط مقطع دوم متوسطه در رشتۀ ماشین ابزار در هنرستان شریعتی ادامه داد.

از کودکی شاهد حضور پدر و برادرانش در صحنۀ انقلاب و تظاهرات بود. هوش بالایی داشت و معلمانش از او بسیار راضی و خرسند بودند. با دوستان و بزرگ‌ترهایش با احترام و مهربانی رفتار می‌کرد. به پدر در امر کشاورزی و به مادر در کارهای خانه کمک و یاری می‌رسانید. در اوقات فراغت خود در کتابخانۀ حسنیه فعالیت داشت. به مطالعۀ کتاب‌های شهید مطهری و شریعتی علاقمند بود. به ائمه ارادت خاصی داشت و در مجالس مذهبی و در پایگاه حسنیه فعالیت و حضوری مستمر داشت.

با شروع جنگ تحمیلی عراق بر ضد ایران، با دو تن از برادرانش عازم جبهه شدند و دلیرانه در مقابل دشمن بعثی مبارزه و ایستادگی کردند، که یکی از برادرانش به شدت مجروح شد و برادر دیگرش‌ شمس‌الدین در عملیات خیبر سال ۱۳۶۲ در جزایر مجنون به شهادت رسید. او که مصمم بود راه برادر شهید و دیگر شهیدان دلاور این میهن را ادامه بدهد، عزم رفتن به جبهه کرد؛ امّا خانواده‌اش با اعزام او به جبهه قبل از پایان فصل امتحانات مخالف بودند. منصور در جواب این مخالفت گفت که امتحانات مدرسه همیشه هست، ولی جبهه امتحانی الهی است که وقت ادا شدن آن تنگ است.

در حالی ‌که هفده بهار بیشتر از عمرش نگذشته بود، با عزمی راسخ به لشکر۸ نجف‌اشرف، گردان پیادۀ فتح پیوست و به عنوان تک تیرانداز عازم جبهه‌های حق علیه باطل شد و دوشادوش هم‌رزمانش دلیرانه به دفاع از میهن اسلامی‌اش پرداخت. سرانجام در تاریخ ۲۹/۱/۱۳۶۷ در منطقۀ فاو عراق بر اثر اصابت ترکش به بدنش، آسمانی شد و به خیل کاروان شهدا پیوست. پیکر پاکش به آغوش خانواده‌اش بازگشت و پس از مراسم تشییع در گلزار شهدای نجف‌آباد در کنار دیگر شهیدان خونین کفن آرام گرفت.