پدرم قنبر صالحی هشت فرزند داشت، دو دختر، شش پسر. اما زمان الله با همه فرق می¬کرد. آرام، مومن و مهربان بود. او جوانمردی بود دانا و کاردان. زمان الله پس از تحصیلات ابتدایی در شرکتی مشغول به کار شد تا اینکه موقع خدمت سربازیش فرا رسید. یدالله برادر کوچکتر شهید گفت: از مادرم شنیدم که زمان الله در کودکی سخت مریض شد. پدر و مادرم به قصد اینکه نزد طبیب بروند سوار اسب شدند هوا خیلی سرد بود و برف و کولاک شدیدی آغاز شده بود ناگهان اسب رم می کند و زمان الله از دست مادرم رها می شود و روی تخت سنگی می-افتد. مادرم می¬گفت: فکر نمی¬کردم که با آن ضربه¬ای که خورد زنده بماند. اما زنده ماند و حتی کوچکترین آسیبی ندید. این را که شنیدم پیش خود گفتم خداوند زمان الله را حفظ کرد تا پس از رسیدن به کمال او را نزد خود فرا خواند. آقا یدالله ادامه داد: آخرین باری که به مرخصی آمد حال و هوای دیگری داشت. همیشه که از جنوب می¬آمد برای ما سوغاتی چون صدف و امثال آن می¬آورد. اما این بار هیچ نیاورده بود. به او گفتم داداش اینبار که می آیی برایم سوغاتی بیاور. نگاهی به من کرد و گفت: دفعه دیگری در کار نیست. این بار قرار بود به کردستان برود و خودش می¬دانست که دیگر باز نخواهد گشت. یک دوربین عکاسی تهیه کرده بود و به ما گفت باید به طبیعت برویم و عکس بگیریم و این عکس ها را داشته باشیم. ما بچه بودیم و نمی دانستیم که در سقز از صدف و ستاره دریایی خبری نیست. به زمان الله اصرار می¬کردیم که برایمان از این قبیل سوغات بیاور. اما او با اطمینان می¬گفت دیگر منتظر من نباشید. منتظر صدف نباشید. منتظر ستاره دریایی نباشید...آری زمان الله خود ستاره ای بود که از زمین آسمان را نشانه رفت. آن ابر مرد سرانجام به دست کومله- دموکرات در کردستان به شهادت رسید.