فرازی از زندگینامه شهید از زبان خواهرش: او فرزند هفتم خانواده بود او دهم بهمن به دنیا آمد در دوره ی دبستان که بود ما در بابل زندگی می کردیم ولی بعد به اطراف نجف آباد نقل مکان کردیم محمد حسین عزیز کرده ی مادرم بود و هرچه می خواست برای او تهیه می کردند به کار کشاورزی علاقه داشت ولی مادرم به او می گفت دوست دارم مانند پدرت قاضی دادگستری شوی او به ورزش هندبال هم علاقه داشت. او خیلی با محبت بود خیلی شیرین زبان بود بچه که بود پدرم همه جا او را به مجالس مختلف می برد. دیپلمش را که گرفت مدتی در خانه بود بعد بدون اطلاع پدر و مادرم با دوستانش رفتند و خودشان را برای سربازی معرفی کردند سه ماه دوره ی آموزشی را در همدان گذراند و در این سه ماه به مرخصی نیامد و بعد از آموزشی به مدت یک سال در همدان ماند بعد از آن به دهلران منتقل شد و در پانزدهم خرداد در زبیدات شهید شد نماز خواندن را از پدرم یاد گرفت از هفت سالگی نماز می خواند نمازهایش را همیشه اول وقت می خواند ماه رمضان را روزه می گرفت. پدرم در آفتاب می نشست و زیارت عاشورا را با صدای بلند می خواند و ما پشت سرش می نشستیم و با او می خواندیم حسین هم در بین ما می نشست و می خواند یا دعای سحر را می خواند و ما هم می خواندیم به امام حسین (ع) خیلی علاقه داشت خیلی حلال و حرام را رعایت می کرد خیلی به فقرا کمک می کرد.