8 مردادماه 1342 محمدرضا عیدی در خانواده‌ای مذهبی و متعهد به دنیا آمد. فرزند ارشد بود و خداوند پس از ده سال او را به این خانوادۀ مذهبی هدیه داد. مادرش این فرزند را نذر امام رضا(ع) کرده بود و به همین دلیل نامش را محمدرضا نهادند. از کودکی فردی با ایمان و مذهبی بود. در دوران تحصیل با اینکه سن کمی داشت امّا همراه با انقلاب پیش می‌رفت. در مجالس سخنرانی شرکت و مخفیانه نوارهای امام خمینی را گوش می‌داد. علاقۀ بسیاری به امام خمینی داشت.
با شروع جنگ و تجاوز بی‌رحمانۀ عراق به خاک ایران، با شوق و اشتیاق و برای اینکه بتواند در راه پاسداری از وطن گامی بردارد و از انقلاب، اسلام و شرف خود حمایت کند قدم به میدان مبارزه گذاشت در سن هجده سالگی به کلاس‌های آموزش نظامی رفت و پس از طی دورۀ چهار ماه آموزشی عازم جبهه شد. مدتی در جبهه بود و در اولین مرخصی که به خانه برگشت برادرش را نیز تشویق و ترغیب به جبهه نمود. پس از بازگشت محمدرضا به اهواز، محسن نیز عزم رفتن به جبهه کرد و به سر پل ذهاب اعزام شد و پس از مدتی شهید شد. وقت خبر شهادت محسن را به محمدرضا دادند؛ از طرفی خوشحال بود از اینکه محسن راه را بهتر از او شناخته و لایق‌تر بوده و از طرفی ناراحت که این توفیق زودتر نصیب برادرش شده است. محمدرضا به تلاشش افزود تا اسلحۀ برادر و هم‌رزمان شهیدش بر زمین نماند و از مردم مظلوم وطنش دفاع کند. چندین بار از ناحیۀ پا و شکم مجروح و به اهواز و اصفهان منتقل شد. حتی یک‌بار نیز مجبور شدند مقداری از روده‌هایش را در آوردند؛ اما او خم به ابرو نیاورد و دوباره عازم جبهه‌ها شد. بار دیگر یکی از انگشتانش قطع و یکی از چشمانش نابینا شد ولی ایشان باز به مبارزه ادامه داد و از پا ننشست. او چون جسمی شده بود از تکه‌های آهن؛ ولی قلب و عشق او چون دژی محکم بود که با این تیرها از پای درنمی‌آمد. هرگز جبهه را رها نکرد و آن‌قدر رفت تا توانست از دست یار، جام شراب عشق را بنوشد. این شهید والامقام در جبهه، فرماندۀ گردان مخابرات بود و چندین ماه با حضور موثر خود در جبهه، در عملیات‌های فتح المبین، الی بیت المقدس، رمضان، محرم، والفجر مقدماتی، خیبر، بدر و قادر شرکت داشت و سرانجام پس از رشادت‌هایی بی‌مثالش در عملیات کربلای 5 در تاریخ 1365/10/20در حال نماز خواندن بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید و در کلاس عشق خداوند شاگرد اول شد.
«روحش شاد و راهش پر رهرو»