پنجمین سال از دهه ی 40، دهه ی تبلور یاران روح خدا بود که سعید قدم در دنیای خاکی نهاد . از همان کودکی درس بندگی و زندگی در آغوش پرمهر مادر و در زیر سایه ی کوشای پدر آموخت تا به جایی که لیاقت آن یابد که نامش در زمره ی یاران خدا به ثبت رسد. به سن تحصیل که رسید روانه ی محفل علم آموزان گشت و از مدرسه ی ناطق فراگیری علم را آغاز نمود و شمع وجودش تا پایان سال چهارم دبیرستان روشنگر محفل دانش آموزان در دبیرستان حکیم ثنایی بود . سعید انس و الفتی با قرآن و ذکر اهل بیت علیهم السلام داشت. در مجالس دعا و توسل شرکت فعال می جست و خود از فعالان برپاکننده این محافل بود . خوش خلق و مهربان بود. غیرت و تعصب دینی اش او را به امر به معروف و نهی از منکر وا می داشت و در هر حال در پی آن بود که گره ای از کار کسی بگشاید و حلال مشکل دیگری شود. با اوج گیری قیام مردم علیه حکومت ظلم و جور طاغوت به جرگه ی انقلابیون پیوست و پس از پیروزی انقلاب چون در دل شور و عشق امام داشت به عضویت بسیج درآمد. با حمله ی دشمن به خاک وطن راهی میدان رزم شد و پس از طی آموزش هایی به عنوان کمک آرپی جی زن در عملیات مختلف شرکت جست تا آنکه سرانجام در عملیات والفجر8 در منطقه ی فاو بر اثر اصابت ترکش بر سر در سجده ای خونین به والاترین مقام یعنی قرب الهی رسید.