حسین فرزند دوم خانواده بود ساعت ده شب بود که به دنیا آمد آرام و بی آزار بود روز اولی که به مدرسه رفت من خودم او را به مدرسه بروم خیلی خوشحال بود که می خواهد به مدرسه برود معلم ها از دستش خیلی راضی بودند درسش هم خوب بود در مدرسه خیلی فعالیت داشت. از کودکی در کنار من نماز می خواند خیلی زود نماز خواندن را یاد گرفت بیشتر اوقات به مسجد می رفت به خصوص زمانی که تظاهرات مردمی علیه شاه بیشتر شد حسین در سال 1357 سیزده سال داشت اما با این حال بسیار فعالیت داشت و واقعاً شجاعت داشت در تظاهرات پرچم دار بود یک بار چماق دارها به مسجد ریخته بودند و می خواستند روحانی مسجد را بزنند حسین و دوستانش جلوی در ایستاده بودند و مانع ورود آنها به مسجد شدند. تابستان ها سر کار می رفت گاهی به صافکاری و گاهی هم به نقاشی ساختمان مشغول می شد به محض گرفتن دیپلم مدتی در بسیج رفت و در پادگان غدیر آموزش نظامی دید و سپس به خدمت سربازی اعزام شد. آن زمان که بمباران شهرها شروع شده بود وقتی که حسین آباد را بمباران می کردند من یک بچه ی یک ماه و نیمه داشتم این بچه از صدای بمب زهره اش ترکید و تا شب جان داد من آنقدر سر این بچه ناراحت شدم که حد و حساب نداشت آنروز حسین هم بود حسین جنازه ی بچه را به تخت فولاد برد و آنجا به خاک سپرد. او در دهلران خدمت می کرد هر بار که می خواست برود از من می خواست که گز و نبات برای او بگذارم تا برای دوستانش سوغات ببرد تقریبا آخر خدمتش بود که به درجه ی رفیع شهادت نایل آمد.