یکی از دوستانی که در بندرانزلی با او همدوره بود، می گوید :"اکبر سراپا محبت و عطوفت بود . در سال 1360 با هم وارد نیروی دریایی شدیم و برای طی دوره، به بندرانزلی رفتیم. آنجا اکبر از نظر روحی، عده زیادی را عوض کرد و ما با دیدن عبادات او، به حال خود غبطه می خوردیم . بعضی شبها که بر اثر گریه های او بیدار می شدیم، می دیدیم گوشه ای از آسایشگاه را انتخاب کرده و مشغول راز و نیاز و مناجات با خداوند است . هر موقع هم که او مرخصی می رفت، در دعای کمیل گلستان شهدای اصفهان شرکت می کرد و به ما می گفت : آیا ماهم لیاقت پیدا می کنیم که در این گلستان دفن شویم؟ یکی از وصیتهای او این بود که اگر شهید شد، او را در گلستان شهدا به خاک بسپارند ." روز پنجم اسفند ماه 1363 جزیره "سیری" شاهد یکی از شدیدترین بمبارانهای دشمن شد و اکبر نوزده ساله، با دیگر همرزمانش، به دفاع جانانه پرداختند . گلستان شهدای اصفهان ، آغوش خود را باز کرد و منتظر قدوم مهناوی یکم تفنگدار اکبر نریمانی شد تا سرانجام این وصلت به تحقق پیوست و اکبر قدم به سرزمین پر رمز و راز این گلستان گذاشت.