شهید نصراله قنبری

صبوحی زاده ی میخانه ی عشق بود و چون خمار آلودگان می پرست، جام چشم ساقی او را از خود بی خود نموده بود اما می بایست پرده ی مخموری جان را می درید تا همگان به مستی وی ایمان می آوردند. از این رو در میخانه ی عشق با قامت دو تای تمنا عاشقانه می گریست و ترانه ی توحید را زمزمه می نمود تا سبوی دل را از باده ی محو اهل بیت (ع) سرشارتر نماید. اهل دلی بود که رفع نیاز همگان را مقدم بر امور خویش می دانست و خُلق خوشش همواره نوید تقسیم دلش با تهیدستان بود. به گاه آموختن قدم در مدرسه نهاد و برای کسب معرفت تلاش آغاز کرد اما فضای خفقان و محرومیت آن دوران، باعث شد تا پایان دوره ی راهنمایی در مدرسه مشغول بماند و پس از آن با دستهای کوچکش کارهای بزرگی چون مکانیکی انجام دهد. وی با شنیدن صدای هل من معین مردی از تبار نور و روشنایی، عاشقانه او را پاسخ گفت و در چشیدن شهد شیرین پیروزی سهیم شد. سپس همزمان با آغاز سرکشی منافقین کور دل، چون دلیران پاک باخته به سرکوبی آنان شتافت و سرانجام در تاریخ 6/5/1363 در آذربایجان غربی هنگام انجام مأموریت به سوی محبوب شتافت و ترانه ی عاشقی را سرود