فرازی از زندگینامه شهید از زبان پدرش: او چهارمین پسر ما بود اسمش را پدرش انتخاب کرد با دوستانش در کوچه فوتبال بازی می¬کرد و ورزش باستانی هم انجام می¬داد خیلی ساده و ساکت بود و هر کس به او چیزی می¬گفت باور می کرد او تا مدرک دیپلم ادامه تحصیل داد به درس ادبیات فارسی خیلی علاقه داشت او مرتب بود و تکالیفش را به موقع انجام می داد بعد از مدرسه به کمک دایی اش که نجاری داشت می رفت و کار می کرد در آمد زیادی نداشت ولی پولش را جمع کرد و یک موتور خرید نماز خواندن را از پدرش یاد گرفت و همیشه اول وقت نماز می خواند به حلال و حرام خیلی اهمیت می داد لباس¬هایش همیشه ساده بود لباس های گران قیمت نمی خرید. در دوران انقلاب در تظاهرات شرکت می کرد شب هایی که قرار بود الله اکبر بگوییم او زودتر از همه به روی پشت بام می رفت و تکبیر می گفت. من در پشت جبهه در زمان جنگ تدارکاتچی بودم و به جبهه بار می بردم که شنیدم او به همراه چهار نفر دیگر در کمین بوده اند که رگبار آتش را به طرف آنها می گیرند، آن چهار نفر شهید می شوند ولی منصور زخمی می شود او را به بیمارستانی در تهران می برند و مدت پانزده روز او را بستری می کنند در آنجا ما از او پرستاری می کردیم ولی روز آخر منصور به ما گفت شماها برگردید چون می دانست بچه¬ها در خانه هستند و مریض شده بودند من به مادرش گفتم تو به خانه بازگرد و از بچه ها پرستاری کن و من پیش منصور می مانم وقتی مادرش به اصفهان رسید خبر شهادت منصور را به او دادیم. مادرش می گوید: «بعد از شهادتش خیلی گریه می کردم تا اینکه یک شب خواب دیدم که کتش را کنار زد و گفت: مادر ببین بدن من سالم است و آنقدر گریه نکن به او گفتم: من تو را نمی بینم او گفت: ولی من همیشه در کنار تو خواهم بود و رفت».