شهید سیدحسین یوسف زاده

فرازی از زندگینامه شهید از زبان پدرش: موقع جنگ بود و وضعیت حساسی در کشور ایجاد شده بود یک روز سید حسین از کردستان برایمان نامه نوشت و اظهار دلتنگی می کرد. برآن شدم تا به دیدنش بروم. وقتی به کردستان رسیدم به ژاندارمری کردستان رفتم با پایگاه آنها تماس گرفتم و سید حسین از پایگاهی که در آن مستقر بودند به اتفاق چند نفر از سربازان که با خودرو از پایگاه به کردستان برای استحمام می آمدند سوار شد و به دیدنم آمد. بعد از اینکه همدیگر را ملاقات کردیم با همان ماشین به اتفاق 5، 6 نفر سرباز به پایگاه برگشتیم. می¬خواستم با فرماندهشان صحبت کنم که چند روزی برای او مرخصی بگیرم. همانطور که ماشین به سمت پایگاه حرکت می کرد ناگهان با مینی که توسط کردها در جاده گذاشته شده بود برخورد نمود که به جز خودم همه در جا شهید شدند. من سید حسین را به دامن گرفتم. باورم نمی شد این حسین من باشد. نصف سرش رفته بود. سید حسین تا کلاس ششم بیشتر درس نخواند. بعد از درس به کار کشاورزی مشغول شد. بچه فوق العاده زرنگ و فعالی بود. نماز و روزه اش ترک نمی شد. بار آخری که رفت گفت می دانم اینبار من شهید می شوم. همیشه دم از شهادت می زد. می گفت آرزویم شهادت است.