شهید عبدالله عروتی عزیز

شهید بزرگوار عبدالله عروتی عزیز در سال 1341 همزمان با شکوفائی دوباره شکوفه های بهاری در روستای سروانلر از توابع بخش بهار در آغوش پر مهر و محبت پدر و مادری رنج کشیده به دنیا آمد. با تولد این کودک شادی زایدالوصفی به خانه کوچک آنان وارد شد. دوران کودکی را همراه دیگر دوستان در شادی های کودکانه گذراند تا به سن دبستان رسید. دوره ابتدایی را در روستا تا کلاس پنجم گذراند و برای ادامه تحصیل به شهر آمد و مقطع راهنمایی و دبیرستان را در همدان گذراند. وضعیت نامناسب مالی و سخت معیشت موجب شد که از دوره راهنمایی در کنار تحصیل به اشتغال نیز به پردازد به همین خاطر تابستان ها به کاری می پرداخت تا برای تحصیلش پولی فراهم آورد تا اینکه موفق شد دیپلم را با این شرایط سخت بگیرد. پایان تحصیلش همزمان با انقلاب در همدان شد و ایشان همراه با همسالان خود از فعالان گروه های انقلابی در همدان شد و از آنجا که خود رنج کشیده بود وشرایط را بهتر می فهمید در فعالیت های انقلابی از جان مایه می گذاشت. بعد از اخذ دیپلم به استخدام ژاندارمری درآمد تا به زعم خود بتواند از امنیت شهرها و مرزها دفاع نماید و به عنوان نیروی حافظ امنیت مردم مشغول حراست از امنیت آنان گردید. در سال 58 اقدام به تشکیل خانواده کرد که ماحصل این پیوند یک فرزند دختر و یک فرزند پسر می باشد. مدت ها در نقاط مختلف کشور در حراست از نوامیس ملی و میهنی و مردمی کوشا بود تا اینکه به هنگ ژاندارمری خوزستان مأموریت یافت و در این هنگام جنگ با همه زشتی هایش در کشور شروع شده بود و مدت ها بود که شهرهای جنوبی کشور زیر حملات بمب و موشک بعثی قرار گرفته بود و مردم از خانه و زندگی خود آواره شده بودند. مدت ها در هنگ ژاندارمری در منطقه زبیدات در دهلران عزیمت نمود بعد از مدت ها حراست و پاسداری وتلاش در راه حفظ مرزهای آبی و خاکی کشور در تاریخ 10/02/1362 در نبردی نابرابر در هجوم نیروهای بعثی ایستادگی نمود تا اینکه بر اثر اصابت ترکش خلعت زیبای شهادت را به تن نمود. در هنگام شهادت درجه گروهبان دومی را داشت. شهید عروتی عزیز دارای حسن خلق و وقار و متانت بود و روحیه شادابی داشت و در رفتار اجتماعی دارای نزاکت و ادب بود و تحسین همگان را بر می انگیخت. نسبت به پدر و مادر خود مهربان بود و برای همسر و فرزندان خود پناهگاهی مطمئن بود و همسر و فرزندانش به او افتخار می کردند. پیکر مطهر این شهید جان ثار وطن با شکوه خاصی بر روی دوش مردم شهیدپرور تا زادگاهش سروانلر تشییع و به خاک سپرده شد که تا قیامت مزارش زیارتگاه عارفان و دلسوختگان ودارالشفای آزادگان گردد.