شهید اسماعیل شرفی در یازدهم فروردین ماه 1342 در خانواده‌ای مذهبی در شهرستان نجف‌آباد دیده به جهان گشود. وی پنجمین فرزند خانواده بود. پس از گذراندن دورۀ کودکی راهی مدرسه شد. تحصیلاتش را تا مقطع دبستان با موفقیت به پایان رسانید. اوقات بیکاری‌اش را به مغازۀ نانوایی می‌رفت و حاصل دست‌رنج‌اش را برای کمک به خانواده‌اش استفاده می‌کرد. قبل از اینکه مکلّف شود، با خدایش آشنا شد و برای اقامۀ نماز اول وقت به مسجد می‌شتافت. اخلاقی نیک، دلی رئوف و مهربان به وسعت آسمان داشت. همین خصوصیتش باعث شده بود تا محبوب همۀ مردم باشد. بر رعایت امر به معروف و نهی از منکر تلاش می‌کرد و به حفظ عفت، پاکدامنی و حجاب اهمیت بسیاری می‌داد. در تاریکی و سکوت شب با خدایش راز و نیاز می‌کرد. در مصائب و مشکلات زندگی با خواندن دعای توسل در حل آن‌ها از ائمۀ اطهار مددجویی می‌کرد. اگر از کسی رفتاری ناپسند سر می‌زد، بسیار رئوف و منطقی برخورد می‌کرد تا شخص به اشتباه خود پی ببرد. با تشکیل بسیج به عضویت آنجا درآمد و برای حفظ اسلام و قرآن تلاش می‌کرد. به پدر و مادرش احترام می‌گذاشت. در کارهای منزل به مادرش کمک می‌کرد. دلش می‌خواست همه از دستش راضی باشند. دوست نداشت کسی از او ناراحت و دلخور باشد و اطرافیان خود را به اخلاق نیک و تقوا سفارش می‌کرد. برای هدف بخشیدن و معنی‌دار شدن زندگی‌اش با دختری محجب و متدین از دیار خودش ازدواج کرد. ثمرۀ زندگی‌اش یک فرزند بود. آرزویش دفاع و پاسداری از دین و کشور بود، سپس به عضویت سپاه درآمد و در آنجا مشغول به کار شد.
با آغاز جنگ تحمیلی و شعله‌ور شدن آتش نبرد حق علیه باطل در گردان تخریب و با سِمت فرمانده گروهان، در لشکر8 نجف‌اشرف آمادۀ خدمت به مردم شد. او در میادین جنگی با شجاعت و دلیری با دشمن مبارزه کرد و رشادت‌ها و مردانگی‌ها از خود برجای گذاشت. سرانجام در هشتم اسفندماه 1362 در جزایر مجنون و عملیات خیبر بر اثر اصابت ترکش به بدنش به آروزی خویش نائل آمد. ایشان همسر و فرزندش را برای همیشه در پناه خدا سپرد و باعث افتخار میهن و خانواده‌اش شد. پیکر مطهرش پس از تشییع باشکوه در گلزار شهدای نجف‌آباد آرام گرفت.
«روحش شاد و راهش پر رهرو»