طشهید غلامرضا رعیّت‌زاده، فرزند حسین، در تاریخ ۱۳۴۱/۱۰/۱ در خانواده‌ای مذهبی در شهر اردکان متولّد شد. پدرش به شغل کشاورزی و مادرش به خانه‌داری مشغول بود. او سوّمین فرزند خانواده بود که والدین بر اساس اعتقادات مذهبی و عشق به اهل‌بیت(ع) او را به دو دلیل غلامرضا نام نهادند: اوّلاً ً این که از هدیه الهی راضی هستند و شاکر؛ ثانیاً فرزند خویش را غلامی از غلامان ولی‌نعمت ایرانیان حضرت ثامن‌الحجج حضرت رضا -علیه السّلام- نامیدند.والدین تمام همّت خویش را در تربیت روحی و جسمی غلامرضا به کار گرفتند و او را پرورش دادند و همگام با تربیت جسمی، پایه‌های مذهبی او را هم تقویت کردند.زمانی که به سن ۶ سالگی رسید او را به مدرسه بردند و تا پایان ابتدایی تحصیل نمود. سپس  تحصیل را رها و به کار آزاد مشغول شد. او شغل‌هایی مانند آهنگری و بنّایی را انتخاب کرد و از این راه به مردم خدمت نمود.او جوانی پاک سیرت و خوش اخلاق بود. بی‌ریا بود و بی‌آلایش. همیشه تبسّم بر لب داشت و به یاد خدا بود. زحمتکش بود و مستمندان را کمک می‌کرد.در زمان پیروزی انقلاب ۱۷ ساله بود. همگام با والدین و مردم شهر در مراسم انقلاب و مجالس ضدّ رژیم پهلوی شرکت می‌کرد و در پخش اطّلاعیه‌های انقلاب کمک می‌کرد.شهید رعیّت‌زاده مقیّد به انجام نماز اوّل وقت و جماعت بود. به روزه‌های واجب و مستحّب اهمّیّت فوق‌العاده می‌داد. در مجالس سوگواری اهل‌بیت(ع) ، دعا و قرآن شرکت می‌کرد. زمانی که به سنّ سربازی رسید، به خدمت مقدّس سربازی رفت و در آنجا نیز به عنوان نیروی داوطلب و بسیجی عازم جبهه شد و خدمت سربازی خود را با ملکوتیان و قدسی‌سیرتان جبهه‌‌های نور بر علیه ظلمت در سنگرهای شرف و عزّت و جهاد در راه خدا گذراند.او مدّتی از عمر گرانبهای خویش، آن هم بهترین زمان و جوانی خود را در راه خدا و حفظ اسلام و میهن اسلامی در جبهه‌ها صرف کرد.سرانجام در تاریخ ۱۳۶۲/۲/۱۷ در جاده سردشت- مهاباد بر اثر اصابت ترکش خمپاره به سرش به شهادت رسید و روح بلندش به ملکوت پرواز و به جنان پر کشید و بر شهدای کربلا مهمان شد.پیکر پاکش پس از تشییع با شکوه توسط مردم قدرشناس و شهید پرور اردکان در بهشت شهدا به خاک سپرده شد.