رازی از زندگینامه شهید: او جوانی با خدا، سختکوش و متعهد به شرعیات دینی و دستورات الهی بود. وی نماز را اول وقت می خواند و به اطرافیان هم توصیه می کرد که همین کار را انجام دهند. او نسبت به مادر و خانواده و اطرافیان خود بسیار مهربان و دلسوز بود و همیشه به آنها دلداری می داد و در هنگام بیماری و گرفتاری از آنان دلجویی می کرد. ایشان تا کلاس ششم ابتدایی درس خواند. اما برای تأمین معاش زندگی مجبور شد مانند دو برادر دیگرش، به اصفهان برود. او آنجا به کار کفاشی پرداخت تا زمانی که جریان انقلاب پیش آمد و او برای شرکت در تظاهرات و انجام وظیفه خود، به دهاقان برگشت و به کارش تا زمان پیروزی انقلاب ادامه داد و در زمان جنگ تحمیلی، او نیز مانند تمام همرزمان خود با مادرش صحبت کرد تا او را راضی نمایدکه به جبهه برود، سرانجام مادرش با اینکه به قول خودش از ته دل راضی نبود پسر تازه دامادش را به جبهه بفرستد ولی به تصمیم او و دستور امام خمینی (قدس) احترام گذاشت و ایشان را راهی کرد و خود به انجام تدارکات عروسی او پرداخت اما خبر نداشت که تقدیر سرنوشت دیگری برای او رقم خواهد زد. وقتی به آخرین مرخصی آمده بود مصادف بود با ختم قرآن هر ساله¬ای که پدر بزرگش در شب 21 ماه مبارک رمضان می¬گرفت. وقتی چایی را جلوی آقای مجلس گرفته بود ایشان به پدر بزرگش گفته بود که من شهادت را در پیشانی پسرت دیدم.