شهید احمد رشیدی

رضا و کاظم دو فرزند شهید احمد رشیدی بودند اما نه کودکان دیروز بلکه هردو روایتگر حماسه ی پدرشان بودند زیاد از گذشته چیزی نمی دانستند دانستنی آنها از پدرشان تنها روایت های شفاهی و غبار گرفته ای بود که از زبان خانواده و اطرافیان شنیده بودند اما احساس عشق به پدری که سال های سال آنها را در دامن غریبی سپرده بود در نگاهشان موج می زد. او فرزند کویر بود، آن سرزمینی که مملو از رویاهاست و با همه محرومیت هایش دوست داشتنی. آنجا که یک قطره آب در دل شوره زارهایش جان عاشقی را طراوت می بخشد و امید می دهد، فرزندی را به خود دید که از بدو تولد سرشت او با مهر حسین (ع) عجین بود. در خانواده روحانی و محبّ اهل بیت پرورش یافت. از شش سالگی به دبستان رفت و دوره ی ابتدائی را در مدرسه ی «یغمای» خور گذراند و تا اخذ مدرک سیکل نیز در محل زندگیش ادامه¬ی تحصیل داد او علاقه ی فراوانی به حضور در ژاندارمری داشت لذا وارد آموزشگاه گروهبانی در تهران شد و بعد از سپری کردن دوره ی یک ساله آموزشی در سال 1356 به درجه¬ی گروهبانی نائل آمد و سپس به هنگ قم انتقال یافت و از آنجا به پاسگاه ژاندارمری دلیجان اعزام گشت در بهمن ماه سال 1357 به اتفاق برادران نیروی هوائی به صفوف ملت عاشق روح الله پیوست. چون نیروهای گارد جاویدان رژیم طاغوت از این جریان مطلع می شوند در مورخه¬ی 22 بهمن 57 با سه تانک به پاسگاه حمله ور شده و در نبردی نابرابر هشت نفر از برادران درجه دار و سرباز را شهید می¬کنند در این درگیری از ناحیه ی پا مجروح می شود که به بیمارستان حضرت معصومه (س) قم انتقال و قریب یک ماه بستری می¬شود و مجدداً به یگان مربوطه برمی گردد و بلافاصله به ناحیه ی ژاندارمری اصفهان منتقل و پس از چند روز به دیدار بستگان به خور می آید و در سال 1358 با اصرار والدین خود ازدواج نمود که حاصل آن دو فرزند به نام های «رضا و کاظم» بود بعد از مدتی خدمت خالصانه در اصفهان به گروهان ژاندارمری بافق یزد منتقل و سال 1359 به درجه¬ی گروهبان یکمی مفتخر شد در مدت خدمت صادقانه¬اش باعث تحیر همرزمانش شده بود. اول شهریورماه 61 به هنگ ژاندارمری سنندج اعزام شد، از هنگ به گردنه صلوات آباد مأموریت یافت بیش از چهار ماه از خدمتش نگذشته بود که توسط حزب دمکرات مجروح ولی از فرط علاقه به خدمت، قبل از بهبودی کامل به یگان مربوطه مراجعت تا این که در تاریخ 18/11/61 به آرزوی دیرینه ی خویش که فیض شهادت و اقتدا به مولایش حسین علیه السلام بود رسید سه روز بعد از شهادت پیکر پاکش را به زادگاه او خور انتقال دادند و به خاک سپردند. با وجود اینکه بخشی از جوانی را در دوران قبل از انقلاب طی کرده بود لیکن هیچگاه فرهنگ غلط جامعه آن زمان نتوانست او را به راهی غیر از راه حق بکشاند، قلبی مهربان داشت و همواره خنده بر لبانش نقش می¬بست با عاطفه برخورد می کرد لحظه ای از یاد خدا غافل نبود و به رهبری علاقه زیادی نشان می داد. در مسلخ عشق جز نکو را نکشند روبه صفتان زشت خو را نکشند گر عاشق صادقی ز مردن مهراس مردار بود هر آنکه او را نکشند راهش پر رهرو و مسیر وی مستدام باد.