شهید یوسفان مردی با خدا بود. همیشه خدا را سپاس می‌گفت که به او فرصت داد تا دین، پیامبران، ائمۀ‌ اطهار و کتاب‌ آسمانی‌اش را بشناسد و درک کند. همان‌طورکه در وصیت‌نامه‌اش آورده: «دوست ندارم در خاموشی از دنیا بروم.»
زندگی سراسر عرفانی‌اش را 4 آذر ماه 1331 آغاز کرد. چهارمین فرزند خانواده بود. ابتدایی را که خواند، با وجود اصرار پدر و مادرش برای ادامۀ تحصیل، درس خواندن را رها کرد و به دنبال کار بنّایی رفت.
از سال 55 بود که شب‌ها مخفیانه نوارها و اعلامیه‌های امام را گوش می‌کرد و می‌خواند. همسرش می‌گوید: «بعضی از شب‌ها می‌دیدم که نماز شب می‌خواند و با خدا راز و نیاز می‌کرد یا نوار گوش می‌داد.» مقلّد امام بود و به ایشان عشق می‌ورزید، با اینکه تحصیلات چندانی نداشت؛ ولی گفته‌های امام را به خوبی درک می‌کرد و پا به پای مردم در راه‌پیمایی‌ها شرکت می‌کرد. با پیروزی انقلاب کارش را در کمیته‌های انقلاب اسلامی آغاز نمود. پس از تأسیس سپاه به نیروهای این نهاد پیوست. با آغاز درگیری‌های اشرار در کردستان، به همراه سایر نیروهای داوطلب به آنجا عزیمت کرد. همان موقع تلاش‌ها و مبارزات حسنعلی علیه ضد انقلاب زبانزد دوستان و هم‌رزمانش بود.
پس از مأموریت‌های متعددی که به کردستان داشت، به نجف‌آباد بازگشت. زندگی ساده و برخوردی متواضعانه و اخلاقی اسلامی داشت. اغلب از حماسه‌های هم‌رزمانش در جبهه‌ها برای دو فرزندش سخن می‌گفت. آنان را طوری بار آورده بود که فکر می‌کردند پدرشان باید برود و شهید شود. سنگرنشینی زاهد، شیر روز و عابد شب بود. می‌گفت: «من بارها در جبهه خدا را دیده‌ام.» عاشق جهاد و شهادت بود، آن‌ قدر که وقتی یکی از دوستانش شهید می‌شد، سرش را به دیوار می‌زد و می‌گفت: «چرا فلانی شهید شد و من نشدم؟» خشم خود را با صبر، آرامش و خنده معاوضه می‌کرد؛ چرا که دلش پُر بود از عشق به خدا. در مشکلات به ائمۀ اطهار توسل می‌کرد.
بعد از عملیات الی‌بیت‌المقدس، مأمور تشکیل گردان ضد‌ زره شد و با استفاده از غنایم به دست آمده از عملیات‌های قبلی، این گردان را سازماندهی و تقویت کرد. نقش مؤثر و بسزای حسنعلی در جنگ و مناطق جنگی بر کسی پوشیده نیست. سلاح‌های ضد زره و مستقیم جنگ را جمع‌آوری و طبق فرمان فرمانده لشکر اقدام به سازماندهی گردان ادوات کرد.
بعد از عملیات رمضان یک گردان ضد زرهِ منحنی‌زن و مستقیم‌زن را تشکیل داد. برای اولین مرتبه تیپ نجف‌اشرف در عملیات رمضان توانست از این گردان بهره ببرد و از آن برای دفع پاتک‌های دشمن استفاده کند. گردان ضد زره پس از توسعه، با سازمانی منسجم، در عملیات محرّم حضور یافت.
در فرازی از وصیت‌نامه‌اش می‌خوانیم: «برادر عزیز بدان آنچه امروز در دست من و شماست، امانتی است بزرگ که مظهر تجلّی ارادۀ خداست و از حرکت و حماسه‌های الهی امام امت سرچشمه گرفته و میراثی است گران‌بها که از حسین و حسینیان زمان به ما رسیده و ما باید از این ودیعۀ الهی با تمام نیرو محافظت کنیم.»
جانباز 25 درصد بود و بدنش مجروح؛ اما این باعث نشد که لحظه‌ای از هدفش باز ایستد. در عملیات محرّم که فرماندهی گردان ادوات را هم برعهده داشت؛ پس از تصرف اهداف عملیات در دهلران، بر اثر اصابت ترکش به پهلویش، به شهادت رسید و همراه سه فرمانده دیگر، سرداران شهید: حسینعلی قوقه‌ای، محمدرضا گوسفندشناس و مهدی‌قلی غلامی به شهدای آسمانی پیوستند.