شهید علیرضا نجفی

فرازی از زندگینامه شهید از زبان پدرش: علیرضا فرزند سوم خانواده بود که خداوند بعد از یک پسر و یک دختر او را به ما داد و چون به نام های مذهبی و ائمه علاقه داشتیم این نام را انتخاب کردیم آن سال¬ها ما در شهرضا زندگی می کردیم و شغل من کشاورزی بود و زمین های کشاورزی ما برکت زیادی پیدا کرده بود. علیرضا تا کلاس پنجم ابتدایی درس خواند و درسش خوب بود چون مدرسه ی راهنمایی اش خیلی دور بود و باید چند کیلومتر از شهرضا بالاتر می رفت درس را رها کرد و در کار کشاورزی کمک حال من بود که صبح¬ها چند ساعتی برای کار کردن بر سر زمین کشاورزی حاضر می شد و بعد از ظهر ها هم می آمد اگر پولی به دست می آورد خرج خانه می کرد. خیلی خوش اخلاق و شوخ طبع بود. نماز خواندن را از پدر بزرگش یاد گرفت و علاوه بر آن در آبادی یک پیر مردی بود که به او «مولا» می¬گفتند و در هفته چند روز بچه¬های آبادی پیش او می¬رفتند و برایشان نماز و احکام دینی را می¬گفت و به آنها یاد می¬داد. خیلی معتقد بود و نمازهایش را اول وقت می¬خواند و زودتر از آنکه روزه بر او واجب شود روزه¬هایش را می-گرفت با شروع انقلاب اهالی آبادی برای تظاهرات به شهرضا می¬آمدند و سر ساعت مشخصی حرکت می¬کردند و علیرضا هم یکی از افرادی بود که همیشه پیش قدم بود با آغاز جنگ، علیرضا برای رفتن به سربازی ما را راضی کرد به او می¬گفتیم خیلی ها نمی روند الان نمی خواهد سربازی بروی می¬گفت: «واجب است بر ما، باید رفت» به کردستان اعزام شد خیلی خوشحال بود که اعزام شده است تا اینکه بعد از مدتی او و همرزمانش به وسیله¬ی کومله های کردستان محاصره شدند و توسط آنها به شهادت رسیدند.