شهید مجید مرادیان زازرانی

دیدنی است که نشانگر ایثار و ایمان محکم آنهاست آنها حتی برای مسجد خود محراب هم گذاشته بودند و در آن به نماز جماعت می¬ایستادند وقتی مجید در ماموریت کردستان بود با نامه، خبر شهادت پسر عمویش «فضل الله» را دادیم و او در جواب نامه نوشته بود: »فضل الله خالص شده بود راهش را پیدا کرده بود و به هدفش هم رسیده، او کسی بود که هم سال من بود و همزبانم و خوشا به حالش و ما از او عقب ماندیم دوست داشتم یکبار دیگر او را ببینم اما او از من جلو افتاده، از خدا می¬خواهم که اگر لیاقت شهادت را داریم چنین سعادتی هم نصیب ما بکند«. شهید هنگام بازگشت از کردستان خاطرات خود را بیان کرد که یکی از آنها را بازگو می¬کنم شهید اظهار می داشت که روزی که می¬خواستند جاده پیرانشهر سردشت را آزاد کنند از بین ما داوطلب خواستند و من تا آمدم آماده بشوم رفقا رفته بودند ولی روز بعد از آزادی قسمتی از جاده و شهرک «ربط»، من و دوستانم به شهرک ربط رفتیم و آنجا حفاظت شهرک و پاکسازی شهر را به عهده گرفتیم و من در بالای یکی از بام های منازل شهرک بودم که ناگهان چندین گلوله اطراف سر و گوش من رد شد و آن روز شهادت را حس کردم ولی لیاقتش را پیدا نکردم. اکنون من پدر شهید می¬گویم فرزندم لیاقتش را پیدا نمود و چه خوب هم به آرزوی خود رسید. در اواخر مرخصی پس از بازگشت از کردستان بود که تلگرافی از خمین از طرف یکی از دوستانش بنام سلطانی به دست ما رسید و ما آن را ملاحظه نمودیم نوشته بود که چون ماموریتمان را تمدید کرده ایم در روز 14 آذرماه خود را به دانشگاه پلیس معرفی کن و وقتی شهید از متن تلگراف با اطلاع شد خنده ای با اطمینان خاطر کرد و گفت بله می دانستم که موافقت می شود و فردای آن روز عازم تهران شد و خود را مجدداً به دانشگاه پلیس معرفی کرد و از آنجا به آنها گفته شده بود که بروید تا از طریق رادیو و تلویزیون به شما اطلاع دهیم و او نیز برای خداحافظی آخر به اصفهان بازگشت و در روز آخری که آنجا بود به تمام دوستان و خویشان سر زد و در شب آخر خاطره¬ای از او بگویم و آن از این قرار بود که قبلاً مطلع شده بود بین پدر و عمویش اختلاف جزئی وجود دارد و همان شب تصادفاً عمویش هم در منزل شهید بود و شهید بر آن شد که بین آنها تفاهم و دوستی برقرار کند با پدرش صحبت کرد و بعد به اتفاق هم به نزد عمویش رفتند و آنها را از در دوستی درآورد آنها همدیگر را بوسیدند و شهید شروع به گریه کردن نمود گریه ای که یک دنیا معنا بود و همه از او می پرسیدند که چرا گریه می¬کنی و او جوابی نمی داد ولی واضح بود که گریه او گریه خدایی است گریه خداحافظی است و شهید در آن شب اعلام کرد که از طرف بسیج منطقه 3 تهران قرار است به جبهه جنوب برویم و بعد از آن خداحافظی کرد و رفت بعد از رفتن مدتی در تهران ماند تا آنها را اعزام کنند او چند روزی دیگر در شهربانی خدمت کرد و در همین چند روز هم چنانکه دوستانش تعریف می کردند او 2 ساعت پست 4 می داد و چهار ساعت استراحت می کرد و هنگام استراحت خود دنبال کار اعزامش بود که همین امر باعث شده بود که مسئولین مربوطه اضافه پست برای او در نظر بگیرند. ولی او اعتنائی نمی¬کرد و کارش را ادامه می¬داد و دوستانش می¬گفتند او همیشه می¬گفت دیگر اسمم را در دفتر شهربانی ثبت نکنید اسم من باید در دفتر اعزام به جبهه ثبت شود و بعد از چند روز در تاریخ 14/10/61 باتفاق 4 نفر از دوستانش از طرف بسیج منطقه 3 تهران به پادگانی در اندیمشک اعزام شد و در تاریخ 28/10/61 هنگام گشت و درگیری با دشمن بعثی بر اثر ترکش به لقاء الله پیوست روحش شاد و راهش پر رهرو باد. چند کلمه ای درباره خصوصیات شهید بیان می¬کنم شهید از نظر بیان ضعف داشت ولی در عمل قرص و محکم بود و هر کاری که می کرد از روی خلوص نیت و با ایمان انجام می داد فردی بود خوش روی و مهربان. هیچ موقع دلش نمی خواست کسی از دست او ناراحت شود همیشه برای راحتی دوستان، سختی را بجان می خرید علاقه ای به دنیا نداشت و همیشه می گفت دنیا ارزش ندارد و باید انسان آخرتش را روشن نگه دارد نمازهایش به وقت و توصیه به نماز خواندن سر وقت می کرد. از دیگر سفارشات شهید این بود که: «همیشه در کارهایتان خدا را در نظر داشته باشید. از غیبت و افترا دوری کنید. ایمانتان محکم و عقیده تان نسبت به انقلاب صاف باشد از اسراف بپرهیزید به فکر فقرا و بیچارگان باشید و خود را بالا نگیرید. حجاب را چه در خانه و چه در بیرون خانه رعایت کنید امام را دعا کنید و در دعاهای کمیل و توسل شرکت کنید که پاک کننده گناهان است».