احمد فیروزبخت در 8 آذرماه 1337 در شهر نجف‌آباد دیده به جهان گشود. در میان خانواده‌ای مقید به اصول اسلام رشد و پرورش یافت. وی دومین فرزند خانواده بود. پس از دورۀ کودکی برای طلب علم، راهی دبستان شد. هوش و استعداد فوق‌العاده‌اش ارادۀ او را در ادامۀ تحصیل مصمم‌تر می‌کرد، تا جایی‌که موفق به اخذ مدرک دیپلم ساختمان شد. ایشان با تشکیل سپاه به عضویت آنجا درآمد و مشغول به کار شد. اوقات فراغتش را با مطالعۀ نهج‌البلاغه سپری می‌کرد و از امیرالمؤمنین پندهای بسیاری می‌آموخت. با شنیدن صدای الله اکبرِ اذان، برای اقامۀ نماز اول وقت آماده می‌شد. با تلاوت قرآن زندگی‌اش را مزین به نور آیات کلام الهی می‌کرد. به ائمۀ اطهار ارادت خاصی داشت و در تمام زندگی‌اش به یاد آنان بود. اخلاقی نیک و پسندیده داشت. همواره سعی می‌کرد با یاد خدا دلش را آرام کند. پدر و مادرش را احترام و تکریم می‌کرد. در اوقات بیکاری‌اش به یاری پدر در مغازه‌اش می‌شتافت. برای ورزیده شدن جسمش فوتبال بازی می‌کرد. با شکل‌گیری نهضت امام خمینی و برپایی شورش‌های مردمی ‌علیه رژیم منحوس پهلوی همگام با آن‌ها در تظاهرات و راهپیمایی شرکت می‌کرد. وی برای دفاع از ارزش‌های اسلام و قرآن حاضر بود از جان خود مایه بگذارد.
پس از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی ‌در بسیج ثبت‌نام کرد و به فعالیت‌های خود را ادامه داد. با شعله‌ور شدن آتش نبرد حق علیه باطل، تاب و تب از وجودش رخت بربست و دیگر آرام و قرار نداشت. برای رفتن به میادین جنگی و دفاع از کشورش لحظه شماری می‌کرد. در لشکر8 نجف اشرف و با سمت فرماندۀ گروهان پیاده آمادۀ خدمت به مردم کشورش شد. ایشان در خاکریزهای رشادت و دلیری حماسه‌ها آفرید. سرانجام در شرق بصره در 23 تیرماه 1361 در عملیات رمضان بر اثر اصابت ترکش به بدنش به آرزوی خویش نائل آمد و به وصال معبود شتافت. پیکر پاک و مطهرش در گلزار شهدای نجف‌آباد در کنار دیگر هم‌رزمانش آرام گرفت.
«روحش شاد و راهش پر رهرو»