دعا و توسل جمعي

راوی حسین رضوانی: زمانی که آقای نیک عیش در سپاه شهرستان خدمت می کرد، یک شب جمعه ایشان نفس زنان به خانه ما آمد و بعد از سلام و احوالپرسی گفت:" حسین جان، بدو، بدو حاضر شو برویم." گفتم: کجا؟ گفت:" بدو که از دعای پرفیض کمیل حرم عقب نمانیم." گفتم شما مگر شهرستان نبودی؟ گفت:" چرا، از عصر گاز ماشین را بکوب گرفتم و حالا این جا رسیدم تا باهم برای دعای کمیل به حرم برویم." گفتم:" مگر به خانه نرفتی؟" گفت:" نه، فعلاً زودتر حاضر بشو تا به دعا برسیم." سپس با هم به حرم مطهر امام رضا (ع) رفتیم و به این وسیله توفیقی حاصل شد تا من هم به خاطر ایشان، هم در دعای کمیل شرکت کنم و هم زیارتی بنمایم.