قدر شناسي

راوی علی اکبر خیر آبادی: به یاد دارم در منطقه ای بودیم آب آوردن به آنجا خیلی سخت بود، چون منطقه پوشیده از شن وماسه بود. بنا براین به پیشنهاد محمدرضا شروع به حفر زمین برای ایجاد چاه نمودیم. همانطوری که مشغول حفر زمین بودیم ، شنها به داخل چاه فرو می ریخت و ما به ناچار آنها را داخل کیسه می کردیم. پس از مدتی به آب رسیدیم و بعد از چند روز با آب وضو گرفتیم وشروع به نماز خواندن کردیم. پس از خواندن نماز هنگامی که محمدرضا می خواست از کنار چاه رد شود شنهای اطراف به داخل چاه ریخت و آن را خراب کرد سپس ما دوباره چاه کندیم و بعد از چهار بار حفر چاه آقای کرابی گفت : ببین چقدر برای یک قطره آب باید زحمت کشید پس ما باید قدردان این مایه حیاتی و گرانبها باشیم.