ايثار و فداکاري

راوی محمد ملکوتی مقدم: بنده یکی ازدوستان نزدیک حبیب بودم. یک روزدسته جمعی درتنگه رقابیه بودیم که ایشان از من خواست اگرمی خواهی اینجا بمانی باید نگهبان باشی من هم قبول کردم. درهنگام نگهبانی مجروح شدم. هوا خیلی سرد بود و هر نفر یک پتو بیشتر نداشتیم. پتوی ایشان در دست من بود. شهید وقتی دید من مجروح شده ام پست نگهبانی را از من گرفت ولی پتویش را نخواست. با همان هوای سرد مدارا کرد و چون من مجروح شده بودم پتوها را روی من انداخت تا سرما نخورم و خودش بدون پتو نگهبانی را ادامه داد تا موقعی که تدارکات به ما رسید.